Raróg

Książka Anny Sokalskiej „Raróg” zachęca niebanalną, intrygującą i nieco mroczną okładką oraz ciekawą szatą graficzną i niestety, na tym jej plusy się kończą. Temat, który poruszono w książce powinien sprawić, że akcja będzie pędzić jak szalona a adrenalina osiągnie najwyższy poziom. Tymczasem tutaj nic takiego się nie działo, było drętwo, nudno i kilka razy miałam ochotę odłożyć książkę, ale liczyłam na to, że w którymś momencie jednak coś „zaskoczy” i akcja popłynie nieco bardziej wartkim nurtem, jednak tak się nie stało. Główną bohaterką jest Sonia Kosowicz, której ojciec Mariusz Kosowicz (o ksywce Wołos) był bossem polskiej mafii. Zamordowano go w obecności 5-letniej wówczas Sonii, na posesji ich domu, nie wiadomo również co się stało z jej matką, ale Sonia uważa, że również stała się ofiarą egzekucji. Dziewczyna całe życie poświęca na to aby rozwikłać tajemnicę śmierci rodziców , ale moim zdaniem robi to dosyć nieudolnie, biorąc pod uwagę fakt, że pracuje w policji, co daje jej więcej możliwości niż przeciętnemu człowiekowi. W dodatku jej partnerem życiowym jest prokurator Damian, który również ściga gangsterów. W końcu Sonia przechodzi „na drugą stronę mocy” i podejmuje współpracę z aktualnym szefem mafii, Rarogiem, który ma jej pomóc w odnalezieniu zleceniodawców zabójstwa jej ojca czy też rodziców, bo matki nigdy nie odnaleziono. Przy okazji Sonia ucina sobie romansik z gangsterem, chociaż może to za dużo powiedziane. Po prostu lądują w łóżku. Dziewczyna ukrywa przed wszystkimi, że ma guza mózgu. W wyniku tej choroby pojawiają się u niej dziwne wizje, podczas których widzi zmarłe osoby: ojca, ofiary przestępstw przy których pracuje. Jedynie jej koleżanka, psychoterapeutka Marlena zna jej tajemnicę i przepisuje jej leki łagodzące objawy choroby. Natomiast te wszystkie odniesienia do symboliki słowiańskiej + liczne didaskalia to dla mnie jakieś nieporozumienie, bo jeszcze bardziej „zamulały” i tak na maxa nudną książkę i miały się do całej akcji jak „pięść do nosa”. Pomysł na książkę dobry, ale skopany totalnie. Ani to kryminał, ani thriller psychologiczny, jak sugeruje okładka z tyłu książki, ciągnęło się to wszystko jak flaki z olejem. Może sam finał nieco zaskoczył i Sonia w końcu rozwikłała zagadkę, której poświęciła większość życia, ale chyba ją samo zaskoczyło to, co odkryła. Książki nie polecam ani nie odradzam, bo może jednak ktoś znajdzie w niej coś, co go zainteresuje. Dla mnie okazała się totalną klapą.