Ramajana - epos staroindyjski

Drugi indyjski epos za mną. Gwoli wstępu: „Ramajana jest cztery razy większa od »Iliady« i ośm do dziewięciu razy większa od »Pana Tadeusza«”. „Żadnego faktu historycznego Ramajana nie opiewa; żadnej alegorii nie zawiera. Jest to poemat mitologiczny, z podkładem już to klechdowym, już to nauczającym, a którego pierwiastki tkwią w prastarych wierzeniach Wedyckich”. A Rama to to nie kto inny jak „ów, którego się dusza kochać daje sama”. Fabuły zdradzać nie będę, napiszę tylko, że ta starożytna opowieść jest pełna motywów charakterystycznych dla ówczesnych eposów. Są herosi, bogowie, walka o władzę i uznanie. Porwana zostaje też pewna żona, a gdy posłowi nie udaje się przekonać porywacza do jej zwrotu, toczy się bój. Brzmi znajomo? Wszystko byłoby dobrze, gdyby ta historia była napisana (i przetłumaczona z oryginału) naprawdę heroicznie, niestety legendarny Walmiki to nie Homer. Najbardziej w „Ramajanie” podobała mi się przedmowa tłumacza, Antoniego Langego, który tak interesująco omówił istotę utworu, że oryginał przy tym wstępie wypadł blado. Na pewno „Ramajana”, pośród innych starożytnych dzieł, pod względem komparatystycznym jest ciekawym tekstem i w tym celu można ją przeczytać. Na koniec opinia tłumacza, która trafnie podsumowuje i oddaje ducha starożytnej literatury europejskiej i indyjskiej: „Homer zawsze jest bardziej ludzki, bardziej artystyczny; poeta indyjski bardziej etyczny – i prawie nadludzki”. Przeczytanej „Ramajanie” tak, jak i wcześniej przeczytanej „Mahabharacie” udało uplasować się na liście 100 najlepszych książek Norweskiego Klubu Książki, a ja mam zamiar przeczytać z tego zestawienia jak najwięcej tytułów. W tym przedsięwzięciu towarzyszy mi niekiedy @PanKracy, z którym wymagające większego samozaparcia lektury czytamy razem. I tak było w przypadku obu indyjskich poematów, gdy mniej (niż) więcej w tym samym czasie poznawaliśmy te arcydzieła literatury indyjskiej :)