Rama II

Fantastyczna książka sci-fi. Piękna w swej wymowie. Zawierająca sporo przemyśleń znacznie wykraczających poza coś, co nazywam „filozofią dla ubogich”, a co często można w różnych książkach, zwłaszcza ostatnio – spotkać. Arthur C. Clark jest dla mnie gigantem. Zapewne dzisiaj sporo scen wyglądałoby inaczej i można mieć różne znaki zapytania, jak na przykład – skąd ta energia zasilająca laptopy przez nie tylko godziny, ale wręcz dni, ale w tej książce nie ma zbyt wiele rzeczy, do których można się przyczepić. Wybuch głowic nuklearnych w pewnej odległości od statku nie mógłby mu zaszkodzić, gdyż w próżni nie ma ośrodka, w którym powstaje fala uderzeniowa. Zatem statek nie powinien się trząść od wybuchów. Jedynym problemem jest tylko promieniowanie. Problem ten został kiedyś omówiony w jednym z filmów na kanale naukowym traktującym o tym, w jaki sposób Ziemianie mogliby bronić się przed statkiem obcej cywilizacji. Nie będę rozwijał tego zagadnienia, polecam sięgnięcie do tego filmu, którego tytułu niestety nie pamiętam. Te drobne mankamenty są naprawdę drobne. Nie mamy bzdur o podróżach z prędkościami nadświetlnymi. Bardzo dobrze, nic nie wskazuje na to, by cokolwiek mogło przekroczyć prędkość światła i tego u Clarka na szczęście nie ma. Bardzo podobają mi się postaci w tej książce. Jedyny mój zawód polega na tym, że kreatury nie dostały tego, na co zasługują. Książkę polecam do przeczytania z czystym sumieniem każdemu, kto lubi prawdziwe science fiction.