Rafał Wojaczek. Prawdziwe życie bohatera

N°21/2018 Jeśli ktoś tak jak ja uważa Wojaczka za poetę kultowego i uwielbia jego poezję, to nie powinien czytać tej biografii. Ogromnym minusem i utrudnieniem w lekturze okazuje się bizarny język Kierca. Tak właśnie, używa on takich słów jak „bizarny”, „ewokować”, „kontaminacja” i wiele innych potworków lingwistycznych, które mają przecież odpowiedniki polskiego pochodzenia. Wychodzę z założenia, że jeśli ktoś dobrze rozumie to, o czym mówi, czy pisze, to jest w stanie przełożyć to czytelnikowi na zrozumiały język. Wynikałoby z tego, że autor chyba sam nie do końca wie, o czym nam w tej książce rozprawia. Podchodziłam do jej lektury kilkakrotnie na przestrzeni dwóch, może nawet 4 lat. W końcu udało mi się przebrnąć przez te 366 fatalnych stron. Książka nie jest według mnie prawdziwą biografią, nie dowiedziałam się z niej, więcej niż wcześniej już o Rafale wiedziałam. To raczej dywagacje i próba interpretacji poezji Wojaczka, której obszerne fragmenty uważam za plus tej książki. Same subiektywne analizy autora, chociaż często idące trochę zbyt daleko też czytałam z zainteresowaniem. Mimo wszystko uważam, że ładna okładka to trochę za mało, aby zasłużyć na miano dobrej książki. Zamiast "Prawdziwego życia bohatera", polecam film Lecha Majewskiego, bo jest mini arcydziełem dokładnie tak jak sama twórczość Wojaczka. Gdyby komuś się chciało zaglądnąć na mój kanał: https://www.youtube.com/channel/UCPUAOIy5AoNb3B-gXb3C8Dg/videos?view_as=subscriber