Radio w mojej głowie. Opowieści o ADHD

Świetna pozycja. Edukacyjna, ale nie przegięta, przystępna. Jedna z tych, które powinny być szeroko dostępne. Miałam nawet takie wrażenie, że to będzie najlepsza książka tego roku. Choć szła mi jak krew z nosa. Przeczytałam rozdział, wow ja też tak mam i odkładałam. Tudzież, tego nie mam, ale zawsze wokół tego czego nie mam, było więcej „dziwactw”, które mam. Obstawiam, że to przez podejście, samo diagnoza mi wystarcza. Oficjalny papier nic mi nie da. Żałoby przechodzić nie będę. Z tematem oswoiłam się przy diagnozie mojego dziecka. Fajnie wiedzieć, że ADHD to jednak większa grupa, a farmakologia lub zaopiekowanie specjalistów może pomóc. Nie ciągnie mnie grupa wsparcia na FB dla dorosłych. Zaskoczył, może bardziej rozczarował mnie brak jakiegoś uwzględnienia fatalnej sytuacji i braku wsparcia dla dzieci z ADHD. Szkoda, bo to co przeszliśmy, choćby przez edukację, nadal się dzieje. Dostęp do specjalistów i to jeszcze wartościowych, jest znikomy. Mam wrażenie, że bardziej wybrzmiało to, że obecni wypowiadający się goście widzą ADHD w swoich rodzicach, którzy nigdy wsparcia nie uzyskali. Czy nawet covidowe zamknięcie, które było traumatyczne dla wielu. Choć dla mnie było zbawienne, bo miałam czas zatrzymać się i spędzić zupełnie inaczej czas z dzieckiem, ze sobą. Nie umiem się nudzić, każdy dzień „zamkniecia” był za krótki. Tak jak wstępnie książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, tak siadła przez ilość zaproszonych gości. Fajnie wiedzieć, że tyle ADHDowców prężnie działa i odnosi sukcesy, różniąc się między sobą znacznie. Jednak wolałabym, żeby skupić się bardziej na jednej, pierwotnej głowie.