Radio Armageddon

W poszukiwaniu utraconego sensu... Książka pełna nihilizmu moralnego. Nie istnieje żadnych norm, zasad. Normą staje się ich przekraczanie. Początkowo odbierałem ją jako prymitywny krzyk pieniacza, dziecka anarchii. A potem... Potem miałem olśnienie. To nie jest lektura o burzeniu norm. Jest to pozycja o niezdolności młodego pokolenia do odkrywania samego siebie. W zasadzie, do odważnych świat należy i kto nie ryzykuje ten nie pije szampana. Ale mam wrażenie że tu nie chodzi o odwagę i szampan. Tu chodzi o lęk istnienia, z którym młodzież nie daje sobie radę... I ucieka w odurzenie, pozwalające przetrwać. Bo na trzeźwo nie daje rady. Smutna powieść pisana chamskim językiem. Krzyk duszy. PS: Przeczytałem inne opinie. I poczułem, że popełniłem kolejną grafomanię powtarzając wcześniejsze wypowiedzi. Ale przynajmniej jest to grafomania autorska i brak w niej plagiatu :)