Pycha i upadek

Niestety rozczarowanie. Wedle zapowiedzi Autora, opisywana przezeń degrengolada PO miała stanowić tylko pretekst do opisu upadku władzy w ogóle. Niestety, zamiar się nie powiódł, bo choć uważny i obeznany z problematyką czytelnik, włożywszy w to pewien wysiłek, jest w stanie wyciągnąć z tekstu szersze wnioski, to jednak dla statystycznego odbiorcy książka jest do bólu doraźna. Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że powstała na użytek chwili i że z wydaniem jej nie można było czekać ani dnia dłużej, bo gdy zostanie już wybrany nowy parlament i opadnie kurz toczących się w tej chwili politycznych przepychanek, zainteresowanie nią szybko spadnie, by w krótkim czasie ograniczyć się do wąskiego grona znawców pamiętających jeszcze o kim w niej mowa i dlaczego. Wrażenie doraźności potęguje i to, że „Pycha i upadek” jest w części kompilacją z istniejących, pisanych na inne okazje felietonów i komentarzy, których aktualność już dzisiaj wydaje się dyskusyjna. Autor nie wypiera się tego, ale skoro już wpadł na pomysł takiego recyklingu, to tym bardziej powinien zespolić fragmenty „z odzysku” spoiwem analizy nieco głębszej i ogólniejszej niż to, co zaprezentował w podrozdziałach „Z dystansu”. Byłoby też dobrze, gdyby zadbał o zlikwidowanie powtórzeń, których książka jest pełna (zwłaszcza rozmaitych bon motów, które bawią tylko użyte po raz pierwszy),czy nieco ograniczył ilość wulgaryzmów, do przyjęcia w pisanej na gorąco publicystyce, ale w książce już niekoniecznie. A gdyby miał czas by nabrać do swojego dzieła nieco dystansu, okroiłby je może tu i ówdzie, unikając zarzutu wodolejstwa, który muszę niestety dołączyć do pozostałych. Trzeba jednak dodać, że jedno się Ziemkiewiczowi rzeczywiście udało: zafundował czytelnikom „trochę złośliwej radości, rozpamiętując dzień pod dniu, jak pycha została pokarana upadkiem, a upadek uwieńczony śmiesznością”.