Pustka

„Miłość, zwłaszcza podsycona żalem, popycha do takich samych zbrodni, jak nienawiść. Sprawia, że pożądamy i chcemy posiadać na własność. Jest siłą równie wyniszczającą, co każda obsesja, więcej nawet, stanowi jej kwintesencję”. Detektyw Leonard Thorn poświęca życie tropieniu Voida, seryjnego mordercy, z którym łączy go skomplikowana wspólna przeszłość. Długo oczekiwany sukces ma gorzki posmak – morderca nie zostaje postawiony przed sąd z powodu braku dostatecznych dowodów. Przed splot politycznych intryg, Thorn zmuszony jest do sprawowania dwudziestoczterogodzinnego nadzoru nad zabójcą. A oficerowie nie mają ani chwili wytchnienia, gdyż wkrótce dochodzi do zbrodni, która inspirowana jest morderstwami Voida. „Pustka” Silencio jest jak narkotyk. Posmakujesz raz i zapragniesz więcej, i więcej. To historia, która dusi i stresuje czytelnika swoim mrocznym klimatem. Wywołuje lęk i nieustanne poczucie zagrożenia. Świat Silencio – Metrolit to miasto, które naznaczone jest korupcją, kłamstwem, obłudą i śmiercią. To szarawy półświatek, w którym żaden obywatel nie może czuć się bezpiecznie. To miejsce, które popycha ludzi do niewybaczalnych zbrodni w akcie desperacji. A przestępczość rośnie każdego dnia i nie da się jej zapobiec. To obraz nędzy i rozpaczy, czyli idealna przestrzeń, w której ludzkie potwory rosną w siłę. Właśnie na taki brudny i krwawy świat czekałam. Tutaj okropności wywiercają się dziurą w głowie i nie dają o sobie zapomnieć. Zbrodnie, do których dopuszczają się przestępcy są makabryczne. Ich opisy – przerażające, odrażające. Nie dla czytelników o słabych nerwach. Ale to właśnie dzięki tym opisom zbrodni mogłam poznać i lepiej zrozumieć emocje, i zachowania bohaterów. Bo, no właśnie, bohaterowie. Silencio tworzy ich po mistrzowsku. Są niemalże namacalni. Ukazują nam – czytelnikom – najgłębsze zakątki swoich umysłów. Odkrywają swoje obsesje, fobie, koszmary. To nimi stoi „Pustka”. Ale i dynamiką Thorna i Voida, czyli detektywa wydziału kryminalnego i naczelnego psychopatę, którego nie da się sklasyfikować do żadnej kategorii. Void wymyka się szufladkowaniu. Jest socjopatą łaknącym krwi, inteligentnym młodzieńcem i gadatliwym towarzyszem, kiedy tego chce, i mordercą bawiącym się swoimi ofiarami. Nie da się zrozumieć i odszukać znaczenia jego pobudek. Jego przeszłość nie usprawiedliwia jego poczynań. Nic więc dziwnego, że Thorn dał się zmanipulować Voidowi. Sama pewnie bym się nabrała na jego gadkę. Void miesza w głowie i już nie wie się, czym jest właściwie dobro, a czym jest zło. Gdzie są granice? Ich relacja jest do szpiku skomplikowana, niewłaściwa, ale w swojej niedoskonałości zachwycająca. Każdy moment, w którym Void zwracał się do Thorna per „Leo” sprawiał, że serce przyśpieszało swój rytm. A każdy moment zbliżenia – prowadzący do powierzchownej normalności – powodował ciarki. Silencio wodzi za nos. Fabuła zachwyca swoją nieprzewidywalnością oraz intensywnością. Stres potęguje ze strony na stronę. Myśli pędzą i w głowie tworzą się coraz to nowsze teorie. Ale! „Pustka” oferuje czytelnikowi także dobry humor, który potrafi rozładować napiętą atmosferę choć na chwilę. Nie ma takich słów, które oddałyby mój zachwyt nad tą historią. Oddycham nią, duszę się nią. „Pustka” Silencio sprawiła, że tuż po skończeniu nie mogłam skleić żadnego sensownego zdania.