Pustka

Po pierwsze – wow, jakie to dobre. Po drugie – czytajcie. I te dwa zdania w zupełności oddają moje odczucia związane z tą dylogią. Jednak postaram się napisać coś sensownego, gdyż nadal mam PUSTKĘ w głowie. Ta powieść mnie dobrze zniszczyła. Przy pierwszej części pisałam, że „Pustka Silencio jest jak narkotyk” i podtrzymuję to. Od tej historii nie da się oderwać. A twórczość osoby autorskiej zasługuje na większy rozgłos. Metrolit, jak dobrze wiecie, to skorumpowane miasto, pełne przestępców. Garstka prawych służb usilnie próbuje złapać Vaina, który wymyka się karze. Seryjni cieszą się tu popularnością, a media śledzą każdy krok policji i publikują ich porażki społeczeństwu. W tym mieście nie ma sprawiedliwości, Metrolitem żądzą bogaci, którym na rękę jest sianie chaosu ramię w ramię z osobami wyjętymi spod prawa. Zbrodnie rodzą kolejne zbrodnie. Nikomu nie można zaufać, nawet tym, którzy dzierżą prawo… Więc jak w takim miejscu czuć się bezpiecznie? Thorn ze swoim zespołem usiłuje zrobić wszystko, by tylko jak najszybciej schwytać Vaina i wsadzić go za kratki. Pracy jednak nie ułatwia mu rozgłos, który na niego spadł, po tym, jak na jaw wyszła jego burzliwa przeszłość z Voidem. Oczy całego miasta są na niego skierowane, a każdy krok oceniany jest przez nowego natrętnego dowódcę Służb Bezpieczeństwa. Vain korzysta z tego zamieszania i śmieje się oficerom prosto w twarz. W tym wszystkim oni – Thorn, Void i inni bohaterowie, którzy nie tracą uroku. Silencio kreuje postacie, którym się kibicuje, a w momentach zagrożenia o nich martwi. Pragnie, aby nie stała się im żadna krzywda. A trzeba przyznać, mimo zagrożenia ze strony Vaina, obecność Voida też nie działała kojąco. To nieobliczalny psychopata pod nadzorem, po którym nie wiesz, czego można się spodziewać. Czasami jest jak wilk w owczej skórze. To co uwielbiam, to przede wszystkim konsekwencja w budowaniu charakterów bohaterów. Są sobą od początku do końca. Nie przechodzą diametralnych zmian pod wpływem chwili. Nie patrzą wstecz. Dla nich liczy się to, co jest tu i teraz. Dzięki bogu, że Void pozostał po prostu Voidem. Niebezpieczną, niezdyscyplinowaną, popapraną jednostką. Nie ma tu miejsca na rehabilitację! Dlatego dynamika Thorna i Voida jest intrygująca. To wszystko jest tak chore i skomplikowane, że aż korci powiedzieć, że jest to na swój sposób zachwycające. Nawet najmniejszy moment ich zbliżenia, czy potyczki słownej wywoływał na mojej skórze ciarki. Człowiek wiedział, że to nie może skończyć się dobrze, ale co, łudził się. Finał złamał mi serce. Zaparł dech i oszołomił. Silencio przez całe dwa tomy wodziła mnie za nos. Czy to w sprawie złoczyńcy, czy innych rewelacji. Kierowała podejrzenia to na jednego, to na drugiego i nie mogłam przez to pozbierać myśli, ale chłonęłam każdą informację. Nie zawiodłam się, poczułam się wręcz spełniona tym, jak to dobrze zostało napisane. Nie brak tu momentów smutnych, ale są też te radosne, wywołujące na twarzy uśmiech. Silencio – jestem twoją fanką. Przeczytam wszystko, co wyjdzie spod twojego pióra.