Puck Luck

"Puck Luck" to była dla mnie dokładnie taka książka, jakiej czasem potrzebuję — bez spiny, za to z konkretnym klimatem i emocjami, które wchodzą gładko i robią robotę. Zaczęłam ją czytać totalnie na luzie, bardziej dla rozrywki niż jakichś wielkich przeżyć… i właśnie w tym trybie sprawdziła się najlepiej. To jedna z tych historii, przy których człowiek po prostu odpływa — wciąga się, łapie flow i nawet nie zauważa, kiedy mija kilkadziesiąt stron. Najbardziej kupił mnie vibe — taki lekko zadziorny, momentami słodki, ale nieprzesłodzony. Jest w tym balans, który naprawdę dobrze działa. Czytając, miałam kilka momentów, gdzie łapałam się na uśmiechu, a za chwilę już byłam totalnie wkręcona emocjonalnie, nawet jeśli nie były one jakoś super ciężkie. To nie jest książka, która rozwala człowieka na kawałki — i dobrze. Ona raczej daje przyjemność z czytania, takie czyste „to było fajne” bez potrzeby analizowania wszystkiego po drodze. Podobało mi się też to, że mogłam ją czytać dokładnie tak, jak chciałam — szybko, trochę zachłannie, trochę dla samego klimatu. Bez presji, bez oczekiwań. Zostawiła mnie z dobrym humorem i takim lekkim poczuciem, że czas spędzony z nią był po prostu… dobrze wykorzystany. I czasem naprawdę nic więcej nie trzeba.