Puchar Bogów

Nie będę oryginalna, gdy napiszę, że ta książka odmłodziła mnie o (aż!) kilkanaście lat? Że znów poczułam się jak trzynastolatka, która z wypiekami na twarzy śledziła losy swojego „crusha” w „Złodzieju Pioruna” i która z niecierpliwością czekała na premierę kolejnych tomów o (pięknym, cudownym, wspaniałym.. dobra, kobieto opanuj się!) synu Posejdona? Nie? No trudno, ale tak właśnie było! Mój ukochany Percy Jackson powrócił! Już przy rozpakowywaniu paczki z „Pucharem bogów” się wzruszyłam. Poważnie! Ledwo powstrzymałam łzy, a od banana na twarzy rozbolała mnie szczęka. Nie wiedziałam, że rozrywanie kartonu może być aż tak ekscytujące. Każdy super fan Glonomóżdżka wie, że największą jego bronią są (poza długopisem oczywiście) sarkazm i poczucie humoru. Więc nie dziwcie się, że czytając tą boską! książkę co pół minuty rżałam ze śmiechu jak koń, co po próbach opanowania tego odnosiło całkiem odwrotne skutki.. Jak cierpiąca na zaburzenia emocjonalne kobyła. Dosłownie. Moja miłość do Percy’ego nie słabnie mimo upływu lat. Przetrwała próby czasu! :) Annabeth to jedyna dziewczyna, którą akceptuję u jego boku (jego mama się nie liczy) i zawsze się rozczulam, gdy czytam ich dialogi.. Są cudowni! Pozwolę sobie przytoczyć tutaj jakże mądre „słowa” Percy’ego, które nabazgrał w pewnym miejscu: „PJ + AC”. Mam nadzieję, że na zawsze! ❤️ Każda książka Ricka Riordana to gwarancja świetnej, niezapomnianej zabawy. Ta nie jest rzecz jasna żadnym wyjątkiem. Czujemy w niej lekki powiew świeżości, ale jednocześnie czujemy się jak w dobrze znanym nam miejscu. Bo tak właśnie jest z „Pucharem bogów”. To jak długo wyczekiwany powrót do domu. Warto było czekać! ❤️ Dla mnie 9.5/10. Czemu nie 10? Bo krótka!