Psy prewencji

„Przychodzisz do służby sprawny, a wychodzisz niepełnosprawny, fizycznie i umysłowo, ta głupota, co tutaj panuje, jest zaraźliwa…..” Norbert Grzegorz Kościesza, „Psy Prewencji” Termin prewencja dosłownie znaczy zapobieganie i używany jest w wielu dziedzinach. Policja również zajmuje się prewencją, posiadając odpowiednie struktury, które w ramach swoich zadań zajmują się ogólnie tzw. prewencją. Są to zadania tak różne, że trudno je nawet sensownie wymienić – mogą to być pogadanki w szkołach czy przedszkolach, ale też codzienna służba patrolowa, piesza czy zmotoryzowana. Są też oddziały zwarte prewencji zajmujące się m.in. przywracaniem porządku publicznego w przypadku zbiorowego naruszenia prawa, np. zamieszek. Czy praca w oddziałach prewencji może być marzeniem młodych ludzi, nie znających rzeczywistych realiów pracy w Policji? Pewnie tak. Po lekturze „Psów Prewencji” wielu z nich zapewne zrezygnuje ze swojej wymarzonej pracy. Norbert Grzegorz Kościesza to były już policjant zwolniony ze służby po 11 latach pracy. Swoje spostrzeżenia , obserwacje i uwagi dotyczące pracy zawarł w książce „Psy Prewencji”. Nie odkrywa w niej Ameryki. To psia służba, nie ciesząca się zbyt wielkim szacunkiem społecznym. Opisując historie „zwykłych krawężników” pokazał jak ta praca jest stresująca i dołująca, z kompletnym brakiem perspektyw na przebicie się. Jak policjant pracujący bezpośrednio na pierwszej linii pozostawiony jest samemu sobie, nie otrzymując w sytuacjach kryzysowych praktycznie żadnego wsparcia ze strony przełożonych. Wskazuje jednocześnie na patologie toczące Policję – nepotyzm, kolesiostwo, wkraczanie polityki do Policji i próbę wpływania polityków na obsadę stanowisk kierowniczych w Policji, braki sprzętowe czy niewłaściwe i niejasne zasady awansów służbowych, oraz nieodpowiedni nabór do pracy. Nie są to rzeczy nowe, są powszechnie znane i podnoszone wielokrotnie przez środowiska związane z Policją, którym zależy, by Policja była sprawnie zarządzana i efektywna. Policja potrzebuje reform, lecz nie ma odważnych by reformę Policji przeprowadzić. Nie jest to literackie arcydzieło. Opowiada historie, które się wydarzyły, które napisało życie. Jest brudna i brutalna, pełna przekleństw, wulgarna. Prawdziwa. Polecam.