Przyszło nam tu żyć. Reportaże z Rosji

Rosja opisana przez Jelenę Kostiuczenko, dziennikarkę śledczą i aktywistkę, to kraj, który mnie przeraził. Autorka wybrała na bohaterów swoich reportaży zwykłych ludzi, żyjących na zapomnianych terenach tego wielkiego państwa i zmagających się z takimi problemami, o jakich nam się nie śniło. Są tu mieszkańcy walącego się hotelu robotniczego, którzy gnieżdżą się w ciasnocie i od wielu lat czekają na lokale zastępcze; są rodziny dziewcząt ze szkoły pielęgniarskiej, która mieści się w mieście, w którym nieoficjalną władzę sprawuje grupa przestępcza gwałcąca i brutalnie mordująca co ładniejsze uczennice; są rodzice dzieci ze szkoły w Biesłanie, którzy ciągle nie mogą zapomnieć o swoich synach i córkach; jest kobieta, która nie może pochować ciała męża, który zginął podczas wojny, której podobno nikt nie prowadzi; są górnicy żyjący w nędzy i od wielu miesięcy czekający na zaległe wypłaty i inni. Wszyscy oni zmagają się z bezdusznym państwem, w którym "przyszło im żyć". Z państwem, w którym policjanci bezkarnie biorą łapówki i sami stanowią prawo; młodzież nie ma w nim żadnych perspektyw i dlatego marnuje sobie życie koczując w zrujnowanym szpitalu, produkując najpodlejsze narkotyki i sprzedając się kierowcom w przydrożnym burdelu, a wiekowy weteran wojenny cierpi taką nędzę, że żywi się wykopanymi własnoręcznie z ogródka ziemniakami. Jelena Kostiuczenko nie ocenia, nie komentuje, nie moralizuje. Samą siebie traktuje marginalnie- ważni są bohaterowie jej reportaży i ich życie. Pisze prosto i przez to boleśnie. Tematem jej książki jest Rosja, ale tak naprawdę to zbiór artykułów o współczesnym świecie i jego bolączkach- braku solidarności międzyludzkiej, przymykaniu oczu na nieprawość i niesprawiedliwość, nietolerancji, okrucieństwie wobec słabszych i wykluczeniu społecznym. Emanuje z niej smutek i beznadzieja. Jedyną iskierką optymizmu jest fakt, że istnieją tacy dziennikarze, którzy pokazują problemy zwykłych ludzi i nie pozwalają nam zamykać na nie oczu, nie dają przyzwolenia na znieczulenie się na krzywdę drugiego człowieka.