Przypadek Ritterów

"Przypadek Ritterów" to nie tylko powieść zainspirowana autentycznymi zdarzeniami z drugiej połowy XIX wieku. To również książka o antysemityzmie, jego źródłach i konsekwencjach, o ludzkich postawach wobec zła, zbrodni i manipulacji. Na pewno z zainteresowaniem śledzi się zdarzenia związane bezpośrednio z zamordowaniem młodej ciężarnej kobiety, ale ciekawe i dające do myślenia są też procesy, jakie zachodzą w głowie głównego bohatera, panicza i dziennikarza próbującego na własną rękę rozwikłać kryminalną zagadkę. Aurę tajemniczości potęgują wydarzenia sprzed kilkudziesięciu lat, w których udział wziął ojciec panicza Kamila. Poznajemy je dzięki pamiętnikowi oraz relacjom jego przyjaciela z młodości. Do tego dochodzi wątek miłosny oraz związany z nim sekret. Wszystko to razem tworzy intrygującą opowieść. Nie zdradzę, jak kończy się tytułowy przypadek Ritterów. Jest on na pewno zagadkową historią kryminalną, ale i przyczynkiem do snucia refleksji na temat antysemityzmu, istoty sprawiedliwości, winy i kary oraz obyczajowości Polaków i Europejczyków. Bardzo znamienne w kontekście całości są słowa padające pod koniec powieści, gdy jeden z bohaterów ma nadzieję na to, iż za jakieś 50 lat zmieni się podejście do zabobonów, narodowościowych uprzedzeń i krzywdzących Żydów stereotypów. Słowa te, wypowiedziane w 1888 roku, potęgują w czytelniku grozę - wystarczy szybki rachunek, by zrozumieć, jak bardzo bohater się pomylił. Polecam jako lekturę dającą wiele, wiele do myślenia.