Przezroczyste przedmioty

Dziwna to była lektura, podczas której czytania czułam się, jakbym balansowała na granicy snu i jawy raz przechylając się w jedną stronę a za moment w drugą. Wydaję się, iż spod fabuły prześwitywała inna historia, jakby całość wirowała w niekończącym tańcu. Autor pisze, że wszystkie rzeczy są przezroczyste, dlatego prześwituje przez nie przeszłość, a okryte są powłoką teraźniejszości. Możemy więc oglądać teraźniejszość i dostrzegać przeszłość. Przezroczystość tyczy się również ludzi. Więc czy to ciągle ten sam człowiek, ta sama postać, jeden i ten sam narrator? Sądzę, że muszę jeszcze wrócić do tej książki za jakiś czas, aby lepiej ją zrozumieć. Jest to powieść zdecydowanie nietypowa a może nawet niepokojąca, co bardzo przypadło mi do gustu. Również styl pisania oraz poczucie humoru autora to po prostu mistrzostwo. Jednak wydaje mi się, iż jest to powieść, której przeczytanie zajmuje mniej czasu niż odgadnięcie jej sensu. Dlatego przy następnej próbie interpretacji skorzystam z nowszego wydania, w którym znajduje się posłowie, co mam nadzieję, nieco rozjaśni mi niektóre kwestie.