Przezroczyste głowy

W mojej recenzenckiej karierze popełniłem grubo ponad pięćset tekstów (sam nie wiem, czy nie zbliżam się już do pełnego tysiąca). Mam wśród nich, co naturalne, swoich ulubieńców, których kojarzę przede wszystkim z tym, że w proces pisania nie musiałem się ani trochę angażować – bo burza myśli wywołanych lekturą, niezależnie od jej jakości, była tak potężna, iż wystarczyło ją z siebie wyrzucić. Przeczytałem jednak ogrom książek, które recenzowało się piekielnie ciężko, bo doświadczenie było absolutnie przeciętne, a całość chciało się skwitować tylko krótkim „aha”, żeby bez wyrzutów sumienia o niej zapomnieć. Niestety takim przypadkiem są „Przezroczyste głowy”.