Przeznaczenie dusz. W poszukiwaniu życia po życiu

Wczoraj odszedł mój Tatuś. I pierwszą książką, jaką wzięłam do ręki było „Przeznaczenie dusz” Dr. Michaela Newtona. Temat śmierci jest trudny dla wielu. Zazwyczaj budzi strach i niepewność. Jest kojarzona z rozłąką, nieuchronnym końcem, niewiadomą. Niektórzy boją się śmierci do tego stopnia, że nie chcą o niej rozmawiać. Wypierają jej istnienie. Szanuję to, ale ja nigdy nie należałam do tej grupy. Może to zabrzmi dziwnie, ale od najmłodszych lat podchodziłam do tego tematu spokojnie, z rozwagą, otwartością, a nawet ciekawością. Mamy różne wyobrażenia o tym, co czeka nas po śmierci. Wpływają na to czynniki osobowościowe, społeczne oraz kulturowe. Jedni twierdzą, że śmierć jest ostatecznym końcem, inni spodziewają się sądu ostatecznego, który wyśle nas do czyśćca, nieba lub piekła. A co jeśli religie wschodu mają więcej racji? Jeśli reinkarnacja naprawdę istnieje, a życie na ziemi jest tylko jednym z niewielu przystanków dla naszej nieśmiertelnej duszy? To już kwestia wiary, ale jeżeli ktoś chciałby dłużej się nad tym zastanowić, polecam mu właśnie „Przeznaczenie dusz”, w poszukiwaniu życia po życiu. Książka stanowi rzetelny opis życia duchowego po śmierci oraz idei inkarnacji, a wszystko poparte jest badaniami bazującymi na przeprowadzonych hipnozach. Brzmi bardzo akademicko, ale cały tekst napisany jest w sposób przystępny i zrozumiały dla każdego. „Przeznaczenie dusz” wielu osobom może przynieść ukojenie i spokój. Wszystko dzięki przekonaniu, że każdy z nas jest na tym świecie w konkretnym celu, by się rozwinąć i czegoś nauczyć. Nasze życia to nauka dla nas samych, a czasami również dla innych. A po śmierci nie czeka na nas typowy sąd, lecz szczere podsumowanie naszych postępowań, przepełnione zrozumieniem. Nikt nie będzie nas gromił za popełnione błędy, nikt nas nie ukarze, nikt nie będzie nam rozkazywał, bo wolna wola to świętość. Po śmierci dusze pozbawione są wszelkich negatywnych emocji, które posiadały na Ziemi. Nie ma w nich zazdrości i złości. Jest empatia, miłość i… no dobrze, poczucie winy, jeśli zrobiły coś złego. I choć dla wielu osób sama wizja reinkarnacji, to prawdziwa herezja, tych bardziej otwartych szczerze zachęcam do lektury. Myślę, że „Przeznaczenie dusz” jest w stanie wnieść do życia odrobinę światła, pokory i miłości. Może dodać otuchy świadomością, że nigdy nie jesteśmy sami i zachęcić do zajrzenia w głąb siebie, poszukania własnej duchowości na swój indywidualny sposób i być może choć odrobinę zmniejszy strach przed nieznanym.