Przeznaczenie

Jest rok 1950. Życie w Londynie po latach wojny powoli wraca do normy, chociaż jej ślady jeszcze w wielu miejscach są widoczne. Alice wraz z trójką swoich przyjaciół – Antonem, Carol i Chelseem – spędzają wieczór przed Wigilią Bożego Narodzenia w Brighton, by dobrze się bawić w wesołym miasteczku i nie tylko. Generalnie czas na wyjeździe mija im bardzo przyjemnie. Gdy w radosnych nastrojach zaczynają zbierać się na pociąg, pada pomysł, by Alice skorzystała z usług napotkanej wróżki. Cała trójka podpuszcza dziewczynę, aż ta w końcu ulega, chociaż nie zamierza uwierzyć w ani jedno słowo, które usłyszy od tej kobiety. Alice dowiaduje się od niej, że niebawem jej życie diametralnie się zmieni, że odbędzie cudowną podróż, spotka sześć osób, które doprowadzą ją do mężczyzny jej życia, który przed chwilką niczego nieświadomy przeszedł za jej plecami. Chociaż Alice niby nie wierzy wróżce, to jej słowa wywołują w niej jakiś niepokój, nie może przestać o nich myśleć. Tej nocy dziewczyna ma ogromne problemy z zaśnięciem. "Nie wierzyłam w przeznaczenie, w znaki, które ponoć nas prowadzą. Nie dawałam wiary opowieściom wróżek, czytaniu przyszłości z kart. Wydawało mi się, że życiem rządzi zbieg okoliczności, szczęście lub jego brak". Czy przyszłość Alice faktycznie ułoży się tak, jak przepowiedziała to wróżka? Cóż jeszcze mogę Wam powiedzieć o tej dziewczynie? Alice jest "nosem". Świetnie rozpoznaje nawet najbardziej delikatne zapachy i tworzy z nich harmonijne kompozycje, które mają szanse stać się kiedyś perfumami. Jeden ze stworzonych przez nią zapachów trafił już na rynek, co zapewniło jej skromny comiesięczny dochód, ale oczywiście Alice pracuje z dużym zapałem nad kolejnymi kompozycjami. Rodzice Alice nie żyją, zginęli podczas nalotu bombowego. W zasadzie dziewczyna nie ma żadnej rodziny, więc nadchodzące święta zamierza spędzić w samotności, w łóżku z dobrą książką. U nas również Boże Narodzenie zbliża się szybkimi krokami, więc nic dziwnego, że początek tej powieści wprawił mnie w bardzo świąteczny nastrój. Uświadomił mi on, jak bardzo różnią się te współczesne Święta od tych powojennych oraz to, jaką jestem szczęściarą, skoro mogę spędzać je z rodziną. Ale oczywiście nie tylko Gwiazdka jest tematem tej powieści. Jest to również książka o poszukiwaniu szczęścia, miłości, własnych korzeni, o Stambule i jego czasami bardzo bolesnej historii, o przyjaźniach, ludzkiej życzliwości, o zapachach, w tym również o aromatach zapamiętanych z dzieciństwa. Dla mnie książka "Przeznaczenie" to była wspaniała egzotyczna podróż, sentymentalna, ciepła, ale też pełna humoru. Can, który reklamuje się jako najlepszy stambulski przewodnik i tłumacz, bardzo zabawnie mówi po angielsku. Używa prześmiesznych zwrotów, które często wywołują uśmiech na twarzy czytelnika. Książkę czyta się bardzo szybko, wertujemy kolejne strony i ani się nie obejrzymy, a poznajemy finał tej powieści. Po raz kolejny przekonałam się, że styl autora bardzo mi odpowiada, że lubię jego wzruszające historie, pełne niespodzianek, ale też życiowych dramatów i rozterek. Bardzo się cieszę, że mogłam odbyć tę trochę magiczną i zaskakującą podróż, poznać stworzone przez Levy'ego postacie, z którymi trudno było mi się rozstać, wyobrazić sobie Stambuł i Londyn sprzed ponad pół wieku. Z pewnością na tym nie zakończy się moja przygoda z autorem, ba, mam wrażenie, że ona się dopiero zaczyna. http://korcimnieczytanie.blogspot.com/2014/11/marc-levy-przeznaczenie.html