Przez rzekę

Szkoda, że tak późno zetknęłam się z prozą Stasiuka. On obserwuje, słucha i pisze. Pisze co mu w duszy gra. Wyrafinowanym językiem. Początek – to nostalgiczne wspomnienia z dzieciństwa. Genialne. Dalej jest już bardzo ponuro. Ciężko. Zadymione knajpy, przydrożne bary. Wszechobecny alkohol. W każdej postaci. Aż po dno butelki. Bohaterowie, błąkający się po ulicach różnych miast. Od knajpy do knajpy. Bez celu. Lekko ześwirowani od alkoholu. - Dziwne związki z kobietami. Są opinie, że druga część książki to trochę bełkot literacki. – Nawet jeśli… to piękny bełkot. Stasiuk cudownie operuje słowem. Plastycznie. Można zobaczyć, poczuć, posmakować. Czytałam, a wyobraźnia intensywnie pracowała. Uruchomił ją pięknym językiem i przykuł na bardzo długo. Bezsensowna fabuła nie była dla mnie ważna – chłonęłam klimat, słowa i barwny styl. To trudna literatura – nie polecam jej wszystkim. Jest specyficzna. Przenikliwa. Piękna. PS Początkujący pisarz mógłby uczyć się od Stasiuka jak dobierać słowa. Jak tworzyć tak piękne zdania, by obrazy przesuwały się przed oczyma. By napracowała się nasza wyobraźnia.