Przez dziki Wschód. 8000 km śladami słynnej ucieczki z gułagu

Uff skończyłam. Na początku myślałam, że będzie to kolejna ciekawa książka z wyprawy i o ile początek jeszcze się mi nie dłużył, to im dalej książki i im dalej wyprawy chciałam przebrnąć razem z chłopakami. Niektóre opisy budowli, które zwiedzali są koszmarne i moim zdaniem zbędne. Przede wszystkim książka ta obala "fakt", że "długi marsz" był prawdziwym wydarzeniem, jak dla mnie potwierdzeniem tego są oto te słowa (bardzo irytujące): "- Trzeba się przejść do tej wiochy i zastosować naszą sprawdzoną metodę - [...]. Na podstawie wcześniejszych doświadczeń zorientowaliśmy się, że najpierw trzeba znaleźć sołtysa, opowiedzieć mu naszą historię i poprosić o motorówkę, która zawiezie nas do następnego przyczółka cywilizacji. Jeśli dobrze to rozegramy, już jutro rano będziemy w kolejnej wiosce, a przy odrobinie szczęścia najbliższą noc spędzimy pod czyimś przyjaznych dachem". Wyobraża sobie ktoś, że uciekinierzy z obozu chodzili (bez GPS-u) po wioskach i prosili kogokolwiek o pomoc. Jedno to, że już po wyglądzie można było poznać, że to zeki,a po drugie w tamtych czasach wszędzie było pełno szpicli i łowców zbiegów,a poza tym wszechogarniający strach. Autor wraz z kompanami liczyli na innych ludzi i byli asekurowani w niektórych fragmentach wyprawy, mieli duże zapasy żywności i drogę przebywali nie w zimowych miesiącach (nie tak jak bohaterowie "Długiego Marszu", dlatego też jeszcze raz to potwierdza, że długi marsz nigdy nie doszedł do skutku.