Przestrzeń kościelna w topografii średniowiecznego Krakowa. Próba syntezy

Monografia sytuuje się w nurcie licznych prac poświęconych rozwojowi przestrzennemu średniowiecznego Krakowa, rozumianego jako zespół osadniczy obejmujący u schyłku średniowiecza miasta Kraków, Kazimierz i Kleparz oraz okalające je przedmieścia i wsie podmiejskie. Jest próbą pogłębionego spojrzenia na rolę sieci kościelnej w rozwoju przestrzennym i topograficznym średniowiecznego miasta. Uświadamia, że kościół jako obiekt sakralny odgrywał doniosłą rolę semantyczną w urbanistyce, pejzażu i symbolice średniowiecznej Civitas Cracoviae. Jak skutecznie spełnił swoją funkcję, uzmysławia mapa dzisiejszej aglomeracji krakowskiej, w zarysach realizujące ten kształt, który „zaprojektowała” średniowieczna sieć kościelna, otoczona wieńcem okręgów parafialnych.