Przepaść

O odrywaniu więzi i rozpadzie rodziny. Po plasterku, aż całość stanie się niczym. Odrywanie męża od żony. I nie jest ważne, że akurat męska część gnije jako pierwsza. Odpada z miękkim "plam". Do innej, lepszej zapewne połówki. Lepszej na chwilę. Pozostawione bez korzenia dzieci, właśnie wtedy kiedy kolorów nabierać winny soczystych. Odpadają więc efektownie. Jak to młodzi, z przytupem i wariacją. Córka w ramiona, które zamieniają się w otchłań. I w przepaść, która koi w uścisku na zawsze, jak najlepsze ramię. Syn w błoto, gdzie tapla się ranny. Już się nie zagoi, choć będzie na zdrowego pozował. Drzewo rodziców ich nie utrzymało. Płacz teraz psu na budę. Co spadło, nie ożyje. Niewygodna książka, która wciąż mnie uwiera. Zaczynałem i odkładałem w zamyśleniu.