Przeminą smutne dni

Trochę rozczarowany po poprzednim tomie sięgnąłem po dalsze losy Pawłowskich i Szymczaków. I tym razem było ok. Znów odczułem tę magię ze Spaceru Aleją Róż. Może dlatego, że Julitki było więcej choć szkoda, że Bronek gdzieś zniknął. Wioletty nie sposób nie polubić i razem z nią nie przeżywać jej dramatu. Może trochę mało było o kwestiach społecznych, o zachowaniach, odczuciach ludzi w tamtym okresie. Kilka postaci jak np. Andzia może zostało przedstawionych zbyt karykaturalnie, choć nie da się zaprzeczyć, że i takie osoby funkcjonowały i, niestety, nadal funkcjonują w naszej rzeczywistości. Czas spędzony na lekturze to była bardzo przyjemna duchowa uczta. Pani Edyta nie pisze arcydzieł, ale jej książki trafiają do serca i wywołują wzruszenia i uśmiech na twarzy czytelnika. A przecież o to w tym wszystkim chodzi. Mocne 8/10.