Przemija postać świata

Perfekcyjnie skonstruowana powieść. Wątki mistrzowsko przeplatają się i łączą, fabuła czyni potężne niekiedy susy, nie tracąc nic ze spójności, a wydarzeniom o skali dziejowej towarzyszą małe ludzkie dramaty. A jednak w tej uniwersalności tkwi i słabość tego pokaźnego tomu. Nie wiem zresztą, czy ziszczenie tak ambitnego zamysłu, czyli pogodzenie wszystkich planów na równych prawach, jest w ogóle możliwe. Pisarz dysponuje takim narzędziem jak soczewka i choć wolno mu korzystać z niego oszczędnie, nie powinien trzymać go zamkniętego w sejfie. W moim osobistym odczuciu tej idealnie skrojonej i nienagannie napisanej powieści brakuje ognia. Pozostawiła mnie zupełnie obojętnym. Dopuszczam jednak oczywiście możliwość, ze wina leży po mojej stronie, w końcu przemija nie tylko postać świata, ale i moja sprawność umysłowa.