Przekraczając granice

Dawno się tak nie ubawiłam przy czytaniu. Przy rozmowie Olgi z damami dworu, a potem z Elmarem, rechotałam jak głupia. Nie mogłam się od tej książki oderwać, spać nie poszłam. Gdy pomyślę, że ten cykl ma 13 tomów, a w Polsce wydano tylko cztery, chce mi się płakać. Może nawet spróbuję zdobyć resztę po rosyjsku. Niby głupoty, ale znakomicie napisane. Dałabym osiem gwiazdek, ale żeby tyle dać, muszę bardzo polubić któregoś z bohaterów, a tu mi się to nie udało. Najbliższa chyba byłam polubienia Szellara, ale jest trochę zbyt melancholijny jak na mój gust. Mafiej (co za idiotyczne imię) dobrze rokował, ale było go tyle, co kot napłakał. No nic, może w następnych tomach to się zmieni.