Przeklęty raj

Oczywiście, każdy, kto interesuje się historią zasiedlania nowych ziem, w tym np., Ameryki musi się domyślać, że społeczeństw na tym kontynencie nie stworzyli sami mężczyźni. Konieczne do tego były kobiety. Ta książka jest o tym. Także o tym, że w XVIII w. nowi władcy prerii i lasów przenieśli tam swoje, europejskie obyczaje, religie, normy moralne. Niemoralne też. Bohaterkami opowieści jest kilka kobiet, które w 1720 roku, z Francji zostały wywiezione razem z dziewięćdziesięcioma innymi , by na nowej ziemi wyjść za mąż, urodzić dzieci… Czy wyjechały na siłę? Nie do końca. W starym świecie nie miały, jako kobiety z niższych sfer lub niesfornego charakteru żadnych szans. No, to spróbowały. I tak powstał naród dzisiaj mieniący się być wzorcem demokracji i poszanowania praw człowieka! Niby domyślamy się, że tak to musiało czy mogło (bo to powieść, nie dokument) wyglądać, ale lektura miejscami bywa bolesna. Jest też to opowieść o sile człowieka, a kobiet w szczególności. Tak jakoś wyszło, że z postaci męskich może dwie są w miarę pozytywne czy zaledwie ludzkie. To kobiety są silne, uparte, wytrwałe i konsekwentne. Oraz odważne i lojalne. Ile z tego „transportu” przeżyło, dożyło wieku dojrzałego w nowym raju– nikt nie wie. A był to tylko jeden z wielu takich statków. Autorka bez pruderii, otwarcie, przy tym delikatnie, z dużą dozą empatią opisuje emocje swoich bohaterek. A jest co, bowiem niektóre z nich łączy, dając siłę, miłość wówczas zakazana, karana i trudna dla nich samych. Bardzo interesująca jest forma, opowiadająca koleje Charlotte, Genevieve, Etiennette, Petronille z ich punktu widzenia.