Przeklęte bądź dziecię

Mała Lisette umiera w samotności i w ogromnych cierpieniach zakatowana przez swojego zwyrodniałego wujka w domowej piwnicy. Lisette nie chciała wcale umierać. Jedyne czego pragnęła to powrót mamusi i ukojenie wujkowego gniewu. Teraz po śmierci błąka się po świecie pełna rozpaczy i wyparcia. Ona nigdy nie pogodzi się z tym, że nie żyje, bo może żyć, a jedyne czego potrzebuje to ktoś naiwny, kto przyjmie ją do środka. W ten sposób trafia na Missy, dziesięcioletnią córkę pisarza w kryzysie i jego spokojnej, uroczej żony. Ani Missy, ani jej rodzice nie zdają sobie sprawę jaki koszmar ich czeka w nowym domu, który miał się stać ich azylem i nowym początkiem. Czy „Przeklęte bądź dziecię” to powieść o tęsknocie za życiem i strachem przed śmiercią? Być może, jednak przede wszystkim to historia zemsty, zagubienia i poszukiwania pierwotnych korzeni. Widoczna jest tutaj też próba zwrócenia uwagi na dzieci, które stają się ofiarami dorosłych, jednak dwuznaczność tych relacji odbija wątek w kierunku opętań i zagadnień związanych z demonologią, jak chociażby w kultowym już „Egzorcyście” Williama Petera Blatty, rozmywając głębię przekazu. Tak jest lepiej, jak na horror przystało. Lisette to duch, to upiór, już nie ofiara, zdecydowanie nie tamta mała dziewczynka z piwnicy. Niegodziwość, kłamstwo, skłonność do manipulacji słabych umysłów – Lisette zniknęła w obłokach śmierci, a jej smutny cień, ostatni oddech porwała ciemność. Historia lubi się powtarzać, ale zanim pomyślicie, że czeka na Was kolejna powieść o opętaniu i małych dziewczynkach, to warto zwrócić uwagę, jak nastrojową atmosferę w „Przeklęte bądź dziecię” tworzy wykorzystany wątek cygański. Diakka (złośliwe duchy zmarłych zawieszone między życiem a śmiercią) to jedynie podstawa, to jedynie zaczepka fabularna, bo na pierwszy plan wysuwają się Cyganie, ich wierzenia, legendy, opowieści, które snują się między stronami, nadając całości unikatowej nuty. Nuty, którą nieczęsto spotykamy w takim dopracowaniu i natężeniu w opowieściach grozy, jako że zazwyczaj traktowana po łebkach, szybko staje się kolejną horrorową kliszą. Tutaj natomiast nadaje całości intrygującej głębi i stanowi wisienkę na torcie. Mort Castle unika epatowania przemocą, wręcz stroni od krwawych opisów okrucieństwa czy zwyrodniałych krzywd. Wystarczy, że zarysuje sytuację, a ona rozrasta się w naszej wyobraźni i nabiera niepokojących kształtów. Więcej już nie potrzeba – to co wykluje się na końcu wystarczy, by przerazić czytelnika do reszty.