Przegryw: mężczyźni w pułapce gniewu i samotności

Książka o mężczyznach, którzy czują się wykluczeni. Świat tzw. manosfery samookreślający się jako #przegryw Autorki weszły w świat męski, zamknięty na kobiety. Świat, w którym dobrze znane są określenia „blackpill”, „bluepill”, „redpill”. Przyznam, że z danymi podziałami zetknąłem się po raz pierwszy i z ciekawością poznawałem nowy wymiar Matrixa – blackpill. Mężczyźni, którzy (w swojej własnej opinii) są mało atrakcyjni by wejść w relacje lub doświadczyć kontaktów seksualnych. Większość z nich zmaga się z różnego rodzaju dolegliwościami fizycznymi i/lub psychicznymi. Ich świat jest pozbawiony kontaktów a funkcjonują w wirtualnej rzeczywistości jednocząc się pod tagami #incel bądź #przegryw. Wiele w tym świecie negatywnych komentarzy na tema t kobiet, ba! wręcz obraźliwych, wielu ma skrajne poglądy polityczne które delikatnie można ująć jako mało przyjazne. Ogólnie w tym świecie dużo poczucia krzywdy, nienawiści i niskiego poczucia wartości. Jeszcze więcej działań, wynikających z kompensacyjnych niekonstruktywnych mechanizmów obronnych. Wieczorkiewicz i Herzyk próbują bezstronnie przedstawić badany temat. Nie poddają ocenie, opisują badany problem jako badacze. Przez to obraz czasem wywołuje smutek i współczucie, a czasem dużą irytację i niechęć. Ksiązka w swej jakości „literackiej” i „naukowej” przeciętna, ale temat ciekawy (chociaż niezbyt korzystny dla mężczyzn, przypadek?). Ciekawy jestem, czy w „womanosferze” istnieją analogiczne blackpillowe środowiska… Natomiast po przeczytaniu nadal wiem jedno – jakby traumatyczne nie były przyczyny nic nie tłumaczy zachowań przemocowych. Nie odpowiadamy za to, co nam się przytrafia. Ponosimy natomiast odpowiedzialność za to, co z tym robimy. Prezentowanym poglądom i zachowaniom względem innych osobiście mówię nie. Chociaż mogę się domyślać jak łatwo jest nienawidzić świat, któremu nie czujesz się potrzebny a wręcz odrzucany. No cóż. Reportaż wzbudził emocje. Czyli wystarczająco dobry.