Przedwiośnie Żywych Trupów

Nie da się ukryć, że książka zwróciła moją uwagę ze względu na tytuł. Nie czytając wcześniej żadnej opinii o niej w Internecie, postanowiłam ją zakupić i przeczytać zaraz po "normalnym" "Przedwiośniu", aby zrobić sobie porównanie i po prostu rozerwać się czytając, w moim mniemaniu, książkę przewrotnie parodiującą klasykę. No cóż, zawiodłam się. W "Przedwiośniu żywych trupów" nie ma żadnych innowacji, poza tym, że Śmiałkowski z Cezarego Baryki zrobił zombie od czasu do czasu pożerające mózgi i mającego problemy z mówieniem. Reszta jest to słowo w słowo przepisany tekst Żeromskiego. W mojej opinii nie jest żadną sztuką skopiowanie gotowego tekstu, dodanie tu i ówdzie paru pojedynczych zdań o tym, że Cezary "właśnie posilił się kolejnym ludzkim mózgiem" i wydanie na nowo. Moja niska ocena tej książki wynika przede wszystkim z tego, iż oczekiwałam "czegoś więcej". Może niektórym rzeczywiście wyda się zabawne czytanie o przygodach nieżywego bohatera, ale nie wiem, czy naprawdę jest to warte, skoro "normalne" "Przedwiośnie" jest już książką wielce ciekawą i niepotrzebującą takich przeróbek.