Przedsionek piekła

Pozwólmy sobie na pobyt w XIX wieku, niezbyt rozbuchanym technologicznie. Po ulicach krążą dorożki i powozy, przemkną pierwsze tramwaje, dżentelmeni odziani w surduty podkręcają wąsa a w dokach sieją postrach mali gangsterzy wyrośli z imigranckiej biedoty. Także polskiej. A rzecz się dzieje z mieście Exmore, które tym różni się od innych miast Ameryki, że rezyduje w nim jeden z naukowców-bogów. Pozostali zamieszkali w Rosji i Singapurze, przynosząc nieznaną, owianą tajemnicą energię. Silnik, maszyna, elektrownia, która nie mieści się w najtęższych ludzkich umysłach. A dalej? A dalej plątanina wydarzeń, przeskoki w czasie, wypadki, tortury, podziemny świat pełen szklanych ludzi - poeksperymentalnych odpadów. I bohaterowie, cały ich przekrój - od młodocianych rabusiów po rodzeństwo "hodowane" i zmieniane dla wyższych celów. Ona wojowniczka, on agent, naukowcy opętani żądzą sięgnięcia po boskość kontra ofiary koszmarnych doświadczeń. Wydawać się może, że Autor wywoła jedynie naszą konsternację, tworząc historię należną tylko szpitalowi psychiatrycznemu z pierwszych rozdziałów. Ale jeśli tak nam się wydaje, dotrwajmy do końcowego "Jak jest naprawdę". Dopiero wtedy uniesiemy brwi ze zdumienia. Autor stworzył niezwykle wyraziste postacie, wydarzenia oparł o wysoce prawdopodobne wynalazki, wśród których są i takie, które nie zaskakują już miłośników współczesnych technologii i badań. Nadał niektórym bohaterom nazwiska puszczające oko w kierunków potentatów świata odkryć. Stworzył Profesora, który obudzi nasz gniew i współczucie, nienawiść i zachwyt. To on, od przedsionka piekła, powiedzie nas w świat buntu i chciwości, od ciekawości asystenta, po zniszczone, stare ciało i umysł, którego nie sposób zabić. Całkowicie pochłonęła mnie ta opowieść. Wymaga uwagi, bo Autor bawi się ciągłością czasu i ludzkiego życia. Zamienia niewinność w mordercze instynkty, tworzy agentów na potrzeby publiki, z biedaka czyni złodzieja tożsamości. Czyta się szybko, z ciekawością nowego, z troską o bohaterów i wściekłością na bogów, którzy bogami nie są. Wielce to zmieszane, zwichrowane, oderwane od realiów, zatopione w fantastyce a jednak, jak się okazuje, prawdopodobne. To było świetne czytanie. Polecam tym, którzy lubią wybiegać w przyszłość i tym, którzy lubią zabawę przeszłością. Dla mnie to była wielka, emocjonująca przyjemność. Pani_Ka Czyta Dziękuję Wydawnictwu Uroboros