Przedrzeźniacz

„Tylko przedrzeźniacz śpiewa na skraju lasu.” Historia zawarta w tej książce była po prostu piękna. Smutna i przygnębiająca przyszłość, a na jej tle cudowna opowieść o miłości dwojga ludzi. Bardzo trafiła w mój gust i miała to coś, co mnie do niej przyciągało w każdej wolnej chwili. Autor maluje świat odległej przyszłości, gdzie cała rzeczywistość chyli się ku upadkowi. Ludzie żyją w niewiedzy i odurzeniu narkotykami do tego stopnia, że nie zauważają praktycznie żadnych niepokojących faktów, jakie się wkoło nich dzieją. Dodatkowo wychowani w myśl haseł „o nic nie pytaj; odpręż się” czy „samotność jest najlepsza” bądź „szybki seks jest najlepszy” egzystują z dnia na dzień, coraz bardziej samotni. A kiedy już nic nie ma sensu, można naćpać się do zaniku czucia i dokonać samospalenia… Roboty o różnym stopniu zaawansowania żyją pomiędzy ludźmi, a wśród nich Spofforth, najdoskonalszy z nich wszystkich. Wydaje się, że jego możliwości są nieograniczone, poza tym, że chciałby przestać istnieć, ale nie może. Do czego zdolny jest posunąć się Spofforth, aby urzeczywistnić swoje pragnienia? Naprawdę wciągająca opowieść. Cała rzeczywistość stworzona przez autora niezwykle smutna i ponura. Nie jestem w stanie nawet wyobrazić sobie świata, w którym ludzie nie umieją czytać i pisać, oraz w ogóle nie orientują się, co to jest. Cieszę się, że fakt, iż Bentley nauczył się czytać, został przedstawiony jako pewnego rodzaju przebudzenie z życia zawładniętego telewizją i narkotycznym odurzeniem, i że był głównym motorem nakręcającym działania bohatera, otworzył mu oczy na świat w jakim żyje, na wiedzę i miłość. Interesujące i zaskakujące zakończenie, wyznanie Spoffortha było mocnym punktem książki. Sama kocówka też niezwykle piękna. Jedyne co mnie denerwowało, to momentami Mary Lou, cieszę się, że pod koniec zrehabilitowała się w moich oczach. Również przy wydarzeniach w Maugre byłam trochę uśpiona, ale poza tym jestem naprawdę mile zaskoczona lekturą i szczerze polecam.