Przecież jesteśmy! Homofobiczna przemoc w polskich szkołach - narracje gejów i lesbijek

Od Autorów: We wspomnieniach każdej i każdego z nas obecna jest szkoła. Utożsamiana z miejscem, ludźmi, doświadczeniami. W obrazach ze szkolnej przeszłości pojawiają się nauczyciele i nauczycielki, koledzy i koleżanki i różne historie z nimi związane. Takie, których wspomnienia wywołują śmiech i radość, ale również te, których chcielibyśmy się pozbyć za wszelką cenę… Książkę, zatytułowaną "Przecież jesteśmy! Homofobiczna przemoc w polskich szkołach – narracje gejów i lesbijek", Autorzy poświęcają szczególnemu rodzajowi wspomnień, a sam tytuł zdradza wiele na ich temat. Również jego pierwsza część: Przecież jesteśmy! – w zależności od tego, jak wypowiedziana – może wyrażać całą paletę uczuć i postaw, może być zatem spokojnym oświadczeniem stanu rzeczy, pełnym determinacji krzykiem, może być zrezygnowanym szeptem. Jakkolwiek by ten zwrot nie wybrzmiał, ma przypominać, że osoby homoseksualne są w naszych szkołach, mają w nich prawo do wyrażania siebie i do opartego na szacunku funkcjonowania. Na publikację złożyły się dwadzieścia dwa wywiady z uczniami i uczennicami, gejami i lesbijkami, których dystynkcją stała się ich nieheteroseksualna orientacja. I gdybyśmy – jako społeczeństwo – mieli za sobą poważne (chociaż niełatwe) debaty na temat seksualności, praw reprodukcyjnych i obywatelskich, a w szkołach merytoryczny program edukacji seksualnej oraz właściwie przygotowanych do jego prowadzenia nauczycieli i nauczycielki, nasza publikacja miałaby inny charakter. Chcielibyśmy, aby ta książka służyła nauczycielom i nauczycielkom. Bo to Wy macie moc zmieniania świata, a w czterech ścianach Waszej klasy możecie zrobić wszystko. Chcielibyśmy, abyście Wy, dawni lub obecni uczniowie i uczennice, odnaleźli się w tej książce. Cokolwiek w niej znajdziecie, użyjcie tego, aby wspierać tych, którym jest trudniej. A którzy przecież są!