Przechodząc przez próg, zagwiżdżę

Krótka powieść debiutancka , obyczajowa Wiktorii Bieżuńskiej. Sama książeczka mniejszego formatu. Okładka miękka. Papier dość dobry. Czcionka wyrazista. Sama książka ma charakter klejony i mimo małej objętości, coraz słychać pękanie odrywanego kleju. Pod tym względem tak być nie powinno. Czas akcji przypada na przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Główną bohaterką jest dziewczynka przy rozpiętości wieku 6 lat, aż do 9. Nie nadano jej imienia i przypuszczam ,że to jest zabieg specjalny , gdyż ma ona reprezentować pewną grupę dzieci z rodzin patologicznych, marginesu społecznego, obciążonych alkoholizmem. Początkowo wychowuje ją babka, później już rodzice. W rodzinie panuje fizyczna i psychiczna przemoc domowa, bicie żony i dziecka/przez obydwoje rodziców/ , kłótnie, brutalne, mroczne sceny zwalające z nóg. Piwo leje się strumieniami, wóda, o papierosach palonych non stop przy dziecku już nie wspomnę. Dziewczynka traktowana właściwie jak przedmiot. Nie zwracają się do niej po imieniu. Występuje jako ,,ona’’. Wszyscy patrzą poprzez nią a nie na nią. Z resztą dorośli również nie patrzą na siebie. Żyją swoimi wspomnieniami, żalami i pretensjami do siebie i do biedy, w której się wychowali sami. Dziecko bite ciężkim pasem z klamrami ,za to ,że się masturbuje ,, robienie uczuć’’, idzie do biblioteki ,czy gryzie je koronka przy komunijnej sukience. Cała książka nie odpycha od siebie, są też przebłyski radości i piękna, ale to tylko okruchy. Treść przepojona cierpieniem, bólem, samotnością, bezdusznością, poniżeniem, brakiem bezpieczeństwa, strachem, lękiem, niezrozumieniem, agresją, awanturami, konfliktami, licznymi traumami, beznadziejnością, niewykorzystanymi szansami życiowymi, biedą, kłopotami, pseudo – katolicyzmem/a co za tym idzie okropną hipokryzją/. Każda scena , która rozpoczyna się mniejszym czy większym zatargiem zaczyna się zawsze w drzwiach na progu czy to pokoju albo samego wejścia do mieszkania. Stąd mowa o tym w tytule ,, Przechodząc przez próg, zagwiżdżę’’. Co do treści czyta się dość lekko, choć nie jest ona łatwa i prosta do przyjęcia. Najgorsze jest to ,że to wszystko jest aktualne. Patologia jest i teraz wśród nas, o czym świadczą śmiertelne pobicia dzieci, wyrzucania je przez okna. W związku z powyższym wprowadzona została nowelizacja ustaw w sejmie nazywana potocznie „ustawą Kamilka” i ma związek z tragedią 8-letniego chłopca Kamilka z Częstochowy, który był maltretowany przez ojczyma (przy biernej postawie matki i innych dorosłych) i w wyniku obrażeń zmarł. Już nie rozpatruję błękitnych kart przemocy rodzinnych i tym samym kobiet rozdartych wewnętrznie, które odwołują z lęku swoje zeznania na komisariacie w sprawie pobicia. Książka jest świetnie napisana i jest przestrogą ,żebyśmy mieli zawsze oczy i uszy otwarte na krzywdę innych i próbowali ją dostrzec. Jest hołdem dla tych dzieci, o które nikt się nie troszczy i są tylko workami treningowymi rodziców. Polecam! Każdy kto kocha wszystkie dzieci, nie tylko swoje, doceni tę powieść.