Przebudzenie

Strata. To główna bohaterka tej opowieści. Strata i wszystko co z nią związane. Bezgraniczny smutek. Samotność. Ból. Strata powoduje, że rozpadasz się na kawałki i trudno znaleźć powód, żeby posklejać je na nowo. A nawet wtedy istnieje ryzyko, że poszczególne elementy nie zawsze trafią na właściwe miejsce. Londyn, rok 1920. To czas liczenia strat. Koszmar wojny przeminął, jednak pozostał koszmar dnia codziennego, bez obecności tych, których wojna zabrała. Nawet Ci, którzy przeżyli są jak martwi. Wojna zabiera bowiem życie, w każdym tego słowa znaczeniu. Umarli - nieumarli, których ciał nigdy nie odnaleziono, lub pochowano na obcej ziemi, z dala od rodzin, odbierając im tym samym możliwość symbolicznego pożegnania. Żyjący - nieżyjący, czyli ci, którzy przeżyli, choć tylko pozornie. Okaleczeni na ciele i umyśle. Obecni tylko cieleśnie, duszę pogrzebali na polu bitwy. Hettie, Evelyn i Ada. Każda z nich próbuje odnaleźć się w powojennej rzeczywistości, gdzie nic nie jest już takie samo jak kiedyś. Próbują żyć pomimo wszystko i jest to wyczyn nie mniej heroiczny niż bezpośrednie starcie z wrogiem. Powieść napisana jest sprawnie, bazując na emocjach. Jednak nie ma tutaj zbędnej ckliwości, wszystko jest bardzo realistyczne, co przy tego typu historiach jest dla mnie ogromnym atutem. Nie potrzeba bowiem wielkich słów, żeby mogły wybrzmieć niektóre prawdy. Polecam.