Promyk nadziei

Szkoda, że to już koniec. Wyjątkowo dobrze czytało mi się całą serię, bo to taka historia, która wprowadza w dobry nastrój i pozwala odetchnąć po ciężkim dniu. Dzięki niej miałam okazję przenieść się do czasów mojego dzieciństwa, bo główna bohaterka jest moją rówieśnicą. Ostatni tom „Sióstr Jutrzenki” definitywnie zamyka historię rodu Śmiałowskich, gdyż w finale wracamy do początku tej opowieści. Znów jesteśmy w miejscu, gdzie stała chata znachorki Małgorzaty, a wszystkie wątki domykają się i dają odpowiedzi na wszelkie pytania dotyczące losów bohaterów. Dowiadujemy się, jak to było z testamentem utalentowanego Stasiulka, kto wychowywał nie swoje dziecko, jak zmarł Franciszek i kim była praprababka Arachna. Renata Kosin pisze sagę rodzinną, ale nie jest to przesłodzona historia o ludziach, którzy się bezwarunkowo kochają i akceptują. Bo w rodzinach bywa różnie. I tu mamy konflikty, wieloletnie zatargi, dramaty i niedopowiedzenia. Jednak w chwilach kluczowych większość Śmiałowskich trzyma się razem. Elementem spajającym są jednak zdecydowanie kobiety, których autorka obdarzyła wyrazistymi charakterami. A nad całą rodziną snują się nitki z kołowrotka Arachny. Polecam do przeczytania tę jakże ciepłą i mądrą powieść.