Projekt 21:09

Jamison Deever cierpi na synestezję, której objawami jest kojarzenie liter i cyfr z kolorami, czasami dźwiękami. U niego przejawia się w taki sposób, że gdy ktoś mówi, on widzi słowa przebiegające przed oczami. Jego mama miała to samo. Mama odeszła i nikt inny nie jest w stanie go zrozumieć ani zabrać poczucia samotności. Była jego przewodniczką, jedyną osobą, która tak naprawdę go rozumiała i potrafiła wyjaśnić mu świat. Jego życie doszło do momentu, kiedy nie ma się czym zająć. Mama jest jedynym tematem dyskusji, którego za często nie porusza w rozmowach z ojcem czy młodszą siostrą. Minęły już prawie dwa lata od jej śmierci a on nie wie czy kiedykolwiek się z tym upora ani czy tego chce. Godzina 21.09 na zawsze odmieniła życie jego rodziny. Trudno mu się pogodzić z faktem, że mama odeszła na zawsze a świat kręci się dalej. Osamotniony i zdeprymowany chłopak postanawia zrobić projekt fotograficzny w plenerze. Jego celem jest uchwycenie życia zwykłych ludzi. Nie wiedział co z tego wyjdzie. Mama zawsze wspierała jego zainteresowanie fotografią i to właśnie ona kupiła mu pierwszego nikona. Codziennie o 21.09 melduje się na rogu ulicy widocznej z okna szpitala, w którym umarła i fotografuje ludzi. Wybierając ludzi do zdjęcia, zaczyna ich z czasem filtrować. Nikt poza nim nie widział tych zdjęć. Nie wie jaki jest cel tego projektu ani czy kiedykolwiek go skończy. Nigdy nie chce pogodzić się ze śmiercią mamy i codziennie zamierza mieć zarezerwowany czas o 21.09. Kiedy zapomina o urodzinach mamy ma paniczne przeczucie, że oddala się od niej. Potrzebuje czegoś trwałego co pozwoliłoby na zatrzymanie jej na zawsze w myślach. Zdjęcia, które wykonuje pozwalają mu odczuć, że wreszcie znalazł coś wartościowego. Zastanawia się co z nimi zrobić. Właśnie tak powstaje Projekt 21.09. Hasło jego wyzwania to - Pokaż życie takim, jakie jest. Bez upiększania. Pokazując głęboką prawdę, która pozwoli zrozumieć drugiego człowieka oraz poczuć to, co on. Tytuł nie jest przypadkowy. Ta konkretna godzina ma dla niego szczególne znaczenie. Fotografowanie nabiera większego sensu a w nim narasta świadomość celu. Sęk tkwi w tym, by dostrzec i zrozumieć zamierzony efekt jego pracy. "Projekt 21.09" to także książka o żałobie i o tym jak każda z trzech osób, której zabrakło najbliższej osoby sobie z nią radzi. Ból, cierpienie, strata, żałoba - to wątki, które dominują w powieści "Projekt 21.09". Książka bardzo smutna. Daje do myślenia. Pokazane jest tutaj uczucie, które musiało przejść niesamowicie długą i ciężką drogę pełną cierpienia i bólu. Po rozpoczęciu lektury możemy przeżywać wzloty i upadki bohaterów, towarzyszyć im w momentach euforii i rozpaczy, odczuwać ich wszystkie emocje. "Projekt 21.09" jest zatem opowieścią słodko - gorzką. Piękną i bolesną zarazem, pozostawiającą czytelnika w rozsypce, z milionem myśli i pytań kłębiących się w głowie. Ta książka złamała mi nie raz, nie dwa, a milion razy serce. Dziękuję za to autorowi, bo ból nigdy nie był ubrany w tak piękną postać, a smutek nie wywoływał tyle razy łez. Fabuła jest genialna, a karty odsłaniane powoli, co pozwala czytelnikowi zatracać się w tej historii miarowo i bezgranicznie. Niesamowicie dojrzała i piękna powieść, która wstrząsnęła moim sercem. Historia poruszająca trudne tematy, przepełniona bólem, a także historia o nadziei i wierze w lepsze jutro. Mimo tego, że książkę można zaliczyć do literatury młodzieżowej, to nie jest to tuzinkowa opowieść o błahych problemach nastolatków. To prawdziwość życia i jej okrucieństwo. Historia daje do myślenia, otwiera czytelnikowi oczy, skłania do refleksji, do zatrzymania się i rozejrzenia się dookoła. Jest dopracowana, bardzo dobrze napisana. To kapitalnie wymyślona historia, genialna wręcz. Polecam serdecznie!