Prestiż

7/10 – BARDZO DOBRY U schyłku XIX wieku dwoje znanych iluzjonistów walczy o miano najlepszego w swoim fachu. Ich rywalizacja szybko nabiera znamion niezwykle osobistej wojny, w której wszystkie chwyty są dozwolone. Obaj magicy dążą do perfekcji doskonaląc swoje sztuczki, nie stronią jednak również od cynicznego demaskowania tricków przeciwnika i ośmieszania go na oczach widzów. Samonapędzająca się spirala nienawiści nie może prowadzić do niczego dobrego… Sto lat później potomkowie iluzjonistów próbując odkryć sekrety rywalizacji swoich przodków, docierają do dzienników prowadzonych przez obu mężczyzn. Prawda ukryta na kartach pamiętników może okazać się szokująca. „Prestiż” to znakomicie spuentowana powieść o podsycanej przez osobistą urazę niezdrowej rywalizacji dwojga iluzjonistów. Chorobliwa ambicja oraz obsesyjna chęć bycia najlepszym sprawiają, że obaj bohaterowie toczą swoją małą wojenkę, wchodząc na coraz to wyższe poziomy fanatyzmu. Dążąc za wszelką cenę do wygranej, nie zauważają, kiedy ich prywatny spór przeradza się w bezcelową bitwę, której skala nie pozwala wyłonić już żadnego zwycięzcy. Zaślepieni tą szaloną konfrontacją nie dość, że sami powoli tracą własną tożsamość, to przy okazji wciągają w nią postronnych obserwatorów, w tym nawet najbliższe sobie osoby. Pierwsze co rzuca się w oczy podczas lektury „Prestiżu”, to ciekawy sposób narracji tej książki, otóż opowieść ta została podzielona na dwie części, pozwalając czytelnikowi zapoznać się z punktem widzenia obu mężczyzn. Historia opowiadana jest z perspektywy żyjących współcześnie potomków Alfreda Bordena i Ruperta Angiera, którzy relacjonują napisane przez ich przodków dzienniki. Sama fabuła jest intrygująca, wątki naprzemiennie się uzupełniają, co jakiś czas podrzucając czytelnikowi nowe tropy. Jak przystało na bardzo dobry thriller najmocniejszy zwrot akcji zostawiony został jednak na sam koniec i trzeba przyznać, że jest to całkiem sporej wielkości bomba. Z drugiej strony jednak należy też dodać, że w treść powieści momentami wkradają się pewne dłużyzny, na szczęście nie są one jednak na tyle rozwleczone, by w znaczący sposób popsuć przyjemność z czytania. Bardzo dobrze nakreślone zostały wszystkie postacie tego dramatu, a wprowadzenie na plan osoby Nikoli Tesli okazało się znakomitym pomysłem, dzięki niemu zawarte w treści powieści elementy „prawdziwej magii” zyskują zupełnie inną perspektywę. Być może nie każdemu czytelnikowi przypadnie do gustu skorzystanie przez autora z owego elementu nadnaturalnego, według mnie jednak bez niego ta książka nie miałaby większego sensu. Głównym zadaniem tego wątku jest bowiem podkreślenie najbardziej istotnych kwestii fabuły „Prestiżu” i jako takie wzmocnienie ich wymowy spisuje się znakomicie. Na koniec warto wspomnieć o ekranizacji tej powieści, która znacznie różni się od oryginału. I to w kwestiach fundamentalnych. Finał obu produkcji jest bowiem diametralnie inny. Który jest lepszy? Tego nie umiem stwierdzić. Na pewno wersja książkowa jest mniej spektakularna, zawiera jednak tak samo mocną dawkę dramatyzmu. Trzymając się przyjętej przez autora konwencji, „Prestiż” można porównać do bardzo dobrze przeprowadzonej sztuczki prestidigitatorskiej. Ta powieść posiada wszelkie cechy solidnego tricku – jest tzw. „obietnica”, czyli sukcesywnie budująca napięcie tajemnica, jest również będący niespodziewanym zakrętem fabularnym „punkt zwrotny”, no i na koniec w postaci pełnego emocji, wstrząsającego finału czytelnikowi objawia się tytułowy „prestiż"... Ja dałem się nabrać i po zakończeniu lektury klaskałem na stojąco. Polecam!