Press nr 03-04 [301] / 2026

SPIS TREŚCI: ON THE RECORD: Krótko o mediach, zdjęcie numeru, galeria Zygmuntowicza, apki GWÓŹDŹ PROGRAMU: Michał Marszał w rozmowie z Edwardem Miszczakiem, dyrektorem programowym Telewizji Polsat 3... 2... 1... ZERO Startujące Zero.pl nie miało mocnego materiału, który byłby szeroko cytowany przez inne media JEST SUPER, CZYLI ŹLE Kulisy odejść dziennikarzy z Agory, WP i „DGP" NIE BYŁO NIKOGO Rozmowa z Juanem Morenem, który ujawnił, że jego nagradzany kolega z „Der Spiegel" zmyśla swoje reportaże CZAPKA NIEWIDKA Media przejęły retorykę rządu w kwestii sytuacji migrantów na polskiej granicy z Białorusią CHAM TO JEST CHAM Politycy prawicy będą obrażać dziennikarzy, dopóki będzie im się to opłacało PUBLICYSTKA Dorota Wysocka-Schnepf jest obiektem ataków nie tylko z powodu wyrazistych poglądów PRZESILENIE SŁONECZNE Zmiana pokoleniowa w Grupie Polsat Plus stała się faktem OD SPODKA DO „RZECZPOSPOLITEJ” Na czym polega transakcja, w której wydawca ze Śląska przejął najważniejszy dziennik ekonomiczny KTO MA MEDIA, TEN MA WŁADZĘ Krzysztof Rzepczyk z Nysy ponownie stara się o koncesję radiową, nie bacząc na kontrowersje, które wzbudza jego działalność JAK TRACIŁEM PRACĘ Grzegorz Dobiecki o swojej drodze zawodowej i doświadczeniach z szefami mediów CZŁOWIEK WYZWANIE MrBeast, najpopularniejszy youtuber na świecie, zbudował karierę na pokazywaniu, jak rozdaje ludziom pieniądze ZBYT DŁUGO W GRZE Wywiad z Andriejem Sołdatowem, redaktorem naczelnym serwisu Agentura.ru SEKCJA SPECJALNA: 30 LAT „PRESS" Najlepsze okładki / Rozmowy z twórcami / Historia pierwszego numeru / Kalendarium historii branży reklamowej OŚWIECENIE Najaktywniejszy zawód świata. I nagle emerytura SUKCESORZY Sukcesja jest sprawdzianem, czy da się oddać stery bez chaosu, wewnętrznych konfliktów i sprzedaży firmy NIESTRATEGICZNY TEMAT Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów reforma ortografii nie wywołała burzy U PROGU NOWEJ ERY Debata o reklamie - Rok trudnego wzrostu MARIAŻ Z BYŁYM WROGIEM Konwergencja między telewizją a streamingiem wydaje się nieodwracalna TRZECI ETAT: W GRAFICE Wkrótce każdy dziennikarz będzie miał etat w grafice komputerowej. Na szczęście jest Canva WARSZTAT: PLEMIONA DZIENNIKARSKIE 2026 Przedstawiamy mapę, na której obok medialnych potęg pojawiają się mosty informacyjne i autorytety branży ROZEGRAĆ EMOCJE Debata o sponsoringu sportu: Marka i sport - sposób na wyniki REKLAMÓWKA RE-KREACJA RANKING PRESSÓWKA SEKCJA SPECJALNA: BIURA REKLAMY * * * Wdzięczność - Andrzej Skworz [wstęp] Nie mam problemu z tym, że często ktoś inny zbiera gratulacje za moją pracę. Taki jest los redaktora: wymyśla tematy, zamawia teksty, układa z nich numer, a sam pisze rzadziej. Jestem dyrygentem, nie solistą - dla­tego cieszy mnie brzmienie całego zespołu. Bywam dumny, gdy numer jest ciekawy, dobrze skomponowany i czytelnicy mówią nam, że czytają „Press" od deski do deski. A jednak najlepszy w tej pracy jest inny moment. Ten, kiedy włączam muzykę i otwieram w Wordzie nadesłany tekst. Zaczynam go czytać, poprawiać - i od razu wiem, jakie emocje wywoła. To jest magia. Są ludzie, którym liczby i słowa układają się w głowie w kolorach. Ja mam inaczej. Podczas czytania zapamiętuję emocje. Dlatego jeśli ktoś zmieni po mnie choć jeden wyraz w zdaniu, natychmiast widzę - a właściwie czuję - że wcześniej brzmiało zupełnie inaczej. Bo moje emocje były inne. - Andrzeju, jesteś bardzo dobrym redaktorem i fatalnym organizatorem - powiedziała mi moja pierwsza szefowa. Jedno jej zdanie mogło oznaczać, że właśnie tracisz pracę. Kiedy tę pracę straciłem - założyłem „Press”. Nie wiem, czy jestem fatalnym organizatorem, skoro nasze pismo i instytucje z nim związa­ne trwają już ponad 30 lat. A pisma kolegów, którzy tłumaczyli mi, że nie znam się na robieniu magazynów, padły lata temu. Może jednak mieli odrobinę racji: na biznesie rzeczywiście znam się średnio. Ale ważniejsze było to, że w „Press” znamy się na dziennikarstwie - i że wciąż jesteśmy ciekawi świata. Zwłaszcza świata mediów, reklamy i PR. Jako zodiakalny Bliźniak lubię ruch i zmiany. To, co szybkie i nowe, często wydaje mi się lepsze od starego i znanego. Równie mocno jak zmianę cenię wierność sobie. Dlatego robimy kolejny numer - 30 l. I tak od ponad trzech dekad trwam nad tą medialną rzeką jak stary kamień przy brzegu: patrzę, jak mijają mody, jak zmieniają się media, a woda unosi ze sobą wszystko, co wydawało się kiedyś nie do ruszenia. A my trwamy. I za to jestem wdzięczny. Światu, sobie - a nade wszystko ludziom, którzy przez lata współ­tworzyli „Press". Szczególnie tym, którzy byli z nami w najtrudniejszych chwilach. To zaszczyt, że nikt z Was nie odszedł wtedy, gdy okazja do tego wydawała się najlepsza. Czy to znak czasu? Trzydzieści lat temu, w pierwszym numerze „Press", pisaliśmy z za­chwytem o standardach pracy w redakcji „Der Spiegel". Dziś porusza mnie nasz wywiad z dziennikarzem, który twierdzi, że tamte standardy nie zdały się na nic. Juan Moreno, współpracownik „Der Spiegel", dowiódł, że jeden z najbardziej cenionych niemieckich dziennikarzy notorycznie kłamał. Zmyślał bohaterów swoich tekstów, opisywał sytuacje, które się nie wydarzyły. A mimo to zgarnął więcej nagród niż ktokolwiek inny w nie­mieckim dziennikarstwie. Redakcja wierzyła jemu - nie temu, kto przyniósł dowody. Niech to będzie dla nas memento: prędzej czy później prawda wychodzi na jaw.