Prawie jak w domu

#współpracabarterowa Niech Was nie zmyli róż na tej okładce, to jedna z najbardziej creepy historii jakie przeczytałam w ostatnim czasie!😱 Nawiedzony dom i do tego zbudowany przez seryjnego mordercę... Vera wraca do owianego złą sławą domu rodzinnego, aby zaopiekować się umierającą matką. Planuje po jej śmierci wszystkiego się pozbyć, jednak czy dom jej na to pozwoli? Od samego początku czuć tu niepokojącą, wręcz klaustrofobiczną atmosferę. Historię poznajemy z perspektywy Very, sporo tu retrospekcji z jej dzieciństwa, które mrożą krew w żyłach. Przedziwne zdarzenia, napięte relacje z toksyczną matką. Vera jest straumatyzowaną osobą, a dom budzi demony przeszłości. Jej umysł walczy ze wspomnieniami o dobrym ojcu, a zarazem ze świadomością, że robił coś złego. Dzieci często mają ubogą świadomość świata dorosłych, nie wszystko jest dla nich zrozumiałe. Czy Vera wiedziała co robi ojciec? Czy dom może mieć krwawe korzenie? Posiadłość jest świadkiem wszystkiego, co się dzieje w środku, nietypową skarbnicą tajemnic jego mieszkańców. To historia o dysfunkcyjnej, porąbanej rodzince, gdzie konwencjonalne zasady funkcjonowania zostały pogrzebane. Jak wypaczona zazdrość może nastawić rodzica i dziecko przeciw sobie? Jak cienka bywa granica między nienawiścią a miłością? Czy bliskie osoby mogą zarazem kochać i ranić? Jak nasze dzieciństwo ma wpływ na to, kim jesteśmy? Ta książka wzbudza ogrom emocji, strachu przewracającego trzewia. I nie byłam przygotowana na to, co się wydarzyło potem. Absurdalne, złowieszcze wydarzenia wymykające się z ram racjonalnego pojmowania świata. Pełzające szaleństwo, a może wytwór wybujałej wyobraźni? Idealna rzecz dla każdego miłośnika horrorów, poczujecie brud na rękach.