Prądy przestrzeni

Zdecydowanie lepsza i ciekawsza od części pierwszej „Imperium galaktycznego”. Po pierwszym nieudanym tomie ten jest interesujący. Asimov takie jakiego lubię. Plusy: - ciekawy pomysł na fabułę, uratowanie planety Floriny przed zagładą; - przygodowe SF z elementami detektywistycznymi i kryminalnymi; - początki Imperium na bazie którego powstała Fundacja; - podział społeczeństwa na Posiadaczy i tubylców; - teoria tytułowych prądów przestrzeni, mimo że obalona; - koncepcja sondy psychicznej „czyszczącej” umysł; - pomysł na kyrt roślinę, która dająca wiele możliwości; - dynamiczna akcja i ciekawa intryga; - dobrze wykreowane postacie Rika i Lony z którymi się utożsamiamy; - wiele dygresji autora robi wrażenie. Minusy: - jak to bywa z książkami napisanymi kilkadziesiąt lat temu niektóre opisy techniczne „trącą myszką”, a wręcz śmieszą; - zakończenie, które nie do końca mnie zadowoliło. Ogółem książka dobra.