Pożycie

“Moje życie jest na jakiejś dziwnej pauzie”. Piotr znalazł się w takim miejscu swojego życia, że nie chce, by ono dalej trwało. Rozpadł się jego wieloletni związek, o którym myślał, że to ten na zawsze. Traktuje to jak swoją największą życiową porażkę. Nie widząc już sensu niczego, pogrąża się w głębokiej rozpaczy i mroku, jest bliski upadku. Pomimo tego i próbuje odbudować swoje życie na nowo, chociaż wie, że nie ma dla kogo. Są to krótkie i nietrwałe zrywy. Czy można mieć nadzieję, gdy straciło się wszystko? Trudna, mocna lektura, ból i cierpienie wylewają się z każdej strony. Kruchość ludzkiej psychiki, dołujące poczucie samotności. Sentymentalne wspomnienia, które do niczego nie prowadzą, wykluczenie. To czego doświadcza Piotr, przez co przechodzi, powodowało, że było mi go żal, jednak daleka jestem od oceniania. Zgubiony, pozbawiony sensu i celu w życiu, maniakalne wracanie do przeszłości, dołujący mały metraż życiowej przestrzeni, stopniowy upadek, alkohol. Autor niczego nam nie narzuca, to my sami mamy przemyśleć pewne sprawy i wyciągnąć wnioski. Poruszająca opowieść uczuciach, które się kończą, o samotności, o zagubieniu, o doświadczeniu życiowej katastrofy, o upadku człowieka, który nie radzi sobie z niczym, a najmniej z emocjami. Bardzo polecam.