Pozwolenie

Nie sądziłam, że kiedyś wystawię tej autorce tak niską ocenę. Pierwszy tom był ekscytujący, drugi już mniej zaskakujący, a ten, finałowy rozczarował. Trylogię mam w papierze więc dobrze, że chociaż ma piękne okładki. Zakończeniu historii miłosnej Ponurego i Emmy Jean nie towarzyszą zwroty akcji, niepokój, czy ciemność jak w pierwszym tomie. Wszystko dzieje się po myśli bohaterów. Treść infantylna, wręcz bajeczna i cukierkowa. Miałam wrażenie jakby zaraz zza rogu miał wyskoczyć jakiś smok... i nie chodzi mi o poważne fantasy, a o bajkę dla dzieci. Początek książki zapowiadał się obiecująco. Splamione dusze bohaterów były bezlitosne, bezkompromisowe. Musieli zdecydować, czy chcą zemsty, czy odkupienia. Ponuremu przychodziło łatwiej panowanie nad innymi, niż panowanie nad sobą. Walczył zostawiając zgliszcza. Potem autorka postanowiła go mentalnie wykastrować. Zachowanie Sztuczki / Emmy Jean /Imogen kompletnie niezrozumiałe. Po paru dniach od wielokrotnego, zbiorowego, bardzo brutalnego gwałtu z wielką przyjemnością wskakuje do łóżka ukochanego. Po urodzeniu dziecka samoistnie strzela pokarmem, gdy tylko jakieś dziecko zaczyna płakać. Może nie było w powieści dużej ilości absurdów, ale ich ranga przytłaczała. Jedyne co pozostało niezmienne, to świetny styl literacki autorki, który jednak nie rekompensuje treści. Ocenę wystawiam całej trylogii, bo ten tom w moim mniemaniu zasługuje na niższą notę. Nie wiem, co się stało z talentem autorki, która stworzyła świetną serię The King.