Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie

"Wiele było w naszej literaturze dzienników nauczycieli, wstrząsających świadectw uporu, z jakim kolejne "siłaczki", kolejni "siłacze", tracąc zdrowie wpajali kolejnym pokoleniom podstawy wiedzy i wychowania. Na tym tle liryczne świadectwo Lekszyckiego jest wyjątkowe. Rozterki prowincjonalnego nauczyciela rzadziej skupiają się na problemach wychowawczych, częściej na urokach uczennic. Lekcja pierwsza, organizacyjna - "No,/ tylko proszę sobie nie wyobrażać,/ niczego nie oczekiwać, niczego się po mnie/ nie spodziewać". Nauczyciel Lekszycki, jak widać, nie stawia przed sobą zbyt wygórowanych wymagań zawodowych. "Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie" z powodzeniem może startować w lirycznych zawodach o puchar największego prześmiewcy tak polskiej szarzyzny, jak i nadętej poezji "tych wspaniałych panów od uniwersalnych wartości"." Igor Stokfiszewski