Poznań. Miasto grzechu

Ciekawa książka. W zamierzeniu autora miała stanowić swego rodzaju portret psychologiczny Poznania. Ale pisany tylko z jednej perspektywy, tej w której deprawacja miesza się z cynizmem, i gdzie drobnomieszczańskie elity czują się właścicielami miasta, na które przenoszą swoje małości i pozorne wielkości. Czytało mi się zaskakująco dobrze, tym bardziej, że autor mieszał wątki i  osoby pomiędzy poszczególnymi rozdziałami, co jakiś czas wracając do głównych bohaterów (abp Paetz i maestro Krolopp). Autor próbuje opisać ogromną hipokryzję poznańskich elit, gdzie wyznawane reguły nijak się mają do działań jakie podejmują. Miasto pełne sprzeczności i dwuznaczności, miasto interesów prywatnych, które dominują nad służbą publiczną. Oczywiście uproszczeniem jest portretowanie miasta przez pryzmat tych osób i sytuacji, niemniej jednak Kąckiemu wyszedł całkiem dobry reportaż.