Poznam sympatycznego Boga. Moje flirty z istotami wyższymi

Nie jestem osobą wątpiącą ani poszukującą, nie traktowałam zatem tej książki jak poradnika. Potraktowałam ją jako ciekawostkę, zainteresowała mnie koncepcja Weinera i zastanawiałam się, jak zamierza wybrać dla siebie religię. Książka pod tym względem nie rozczarowuje. Niemniej nie jest w pełni autentyczna, za dużo w niej autorskiej kreacji. Weiner niby pisze o sobie otwarcie, ale w jego poszukiwaniach wyczułam nutkę fałszu. Postanowił poznać religie, ale chyba z góry założył, że do żadnej nie da się przekonać. Jest za każdym razem sceptyczny i wnosi cały bagaż wcześniej zasłyszanych informacji, z góry ocenia na podstawie znanych sobie stereotypów i często nie potrafi się od nich uwolnić. A przyznaje się do tego - i to nie całkiem - tylko dwukrotnie w całej książce. Jakby nie widział w tym problemu. A dla mnie problem jest. Bo skoro chciał zbudować wiedzę od nowa, wyrzucając z pamięci wszystko, co słyszał wcześniej, to nie może z góry oceniać i potem już tylko krytykować kolejnych wyznań. To są sprzeczne postawy i nie da się ich pogodzić. Więc jeśli ktoś aspiruje do pisania o duchowości, powinien moim zdaniem jednak bardziej przyłożyć się do zachowania dystansu lub obiektywności. Z drugiej strony autor pisze o swoich przeżyciach duchowych, więc może nie mam prawa pod tym względem go oceniać, a raczej nie miałabym, gdybym nie podejrzewała, że całkiem sporo tu autokreacji, a mniej autentyczności. Chociażby pod tym względem, że w czasie czytania ma się wrażenie, że autor prowadzi dogłębne poszukiwania i starannie przygotowuje się do kolejnych podróży, a potem z podziękowań dowiadujemy się, że miał od tego cały sztab ludzi. Nie zmienia to faktu, że książka jest dobrze napisana a przygody i duchowe wędrówki Erica bardzo wciągają. Przekonywałaby mnie jednak bardziej raczej jako powieść niż jako autobiografia czy reportaż (trudno jednoznacznie określić przynależność gatunkową). Ale przeczytać i tak warto.