Powtórka

Właściwie miałem przerwać czytanie na 14-tej stronie. Zwrot ...w aksamitnej topieli królowej polskich rzek... zabrzmiał tak pretensjonalnie i infantylnie, że aż mną targnęło. Ale poszedłem dalej. Książkę mógłbym streścić jednym zdaniem - Oto jak sobie scenarzysta Polsat Cafe wyobraża napisanie kryminału. Książka jest wyjątkowo niechlujna. Ilość stylistycznych i gramatycznych błędów jest zatrważająca. Poza tym sama akcja jest tyleż nieprawdopodobna co absurdalna. Rzecz rozgrywa się na przestrzeni kilku dni. Już na początku szczeniak wali "legendę policji" metalowym prętem po łbie, w dodatku wybijając mu ząb i zostaje za to wytargany (sic!) po włosach. Świeżak pracujący jeden dzień siedzi z nogami na biurku i prawie wyzywa swojego komendanta. W ogóle relacje pomiędzy policjantami to swoiste curiosum. "Legenda policji" (29 lat służby) nie zdołał się przez te lata dochrapać choćby stopnia aspiranta. Opis końcowej walki na wieży spowodował u mnie wybuch szczerego śmiechu. Żółtko jest postrzelony w przedramię a kilka stron dalej opatrują mu szyję, przez którą przeszła kula... Mógłbym wymieniać dalej, ale po co. Jedynym pożytkiem z lektury jest poznanie dość dokładnie topografii Torunia. Odradzam.