Powroty do zdarzeń

„Powroty do zdarzeń” to zbiór tekstów Józefa Ambrozowicza urzekających dlatego, że ich treść nie tylko została oparta na starannie zweryfikowanych faktach, ale przede wszystkim przefiltrowana przez osobistą wrażliwość i nasycona sentymentem, należnym zdarzeniom z własnego życia, sprzed lat, z czasów, kiedy kształtuje się wszystko. Książka „o dzieciństwie i dorastaniu; nadziejach, radościach i zwątpieniach.” Jednym słowem: o Dębicy; mieście dzieciństwa i wczesnej młodości, zdobywania wykształcenia, pierwszej pracy, stawiania nieśmiałych zrazu kroków na drodze dziennikarskiej. W książce, złożonej z tuzina rozdziałów, jest wszystko, co najważniejsze. Osobiste reminiscencje, niegdysiejsze zdarzenia, ludzie, którzy pozostawili znaczący ślad; obrazy, relacje, konkluzje. Oraz - nostalgia, sentyment, serdeczność, pietyzm, wdzięczność, uznanie, podziw. Wyraźnie widać, że choć większą część życia autor spędził w Rzeszowie, Dębica tkwi w nim mocno, nieusuwalnie. Ale myliłby się ktoś, kto oczekiwałby zbioru tekstów sielskich i pastelowych – w Ambrozowiczu twardo siedzi wytrawny dziennikarz, naprawdę niepokorny i rogaty, indywidualista, który (zwłaszcza gdy jest przekonany o swojej racji!) potrafi chłostać niczym najzadziorniejszy publicysta. Rozprawia się więc w „Powrotach do zdarzeń” surowo z fałszerzami historycznej prawdy, w imię politycznych korzyści wynoszącymi na piedestały pospolitych bandytów, nazywanych żołnierzami wyklętymi, gromi pożałowania godnych niszczycieli pamięci o dębickich Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata, ubolewa nad koniunkturalizmem heroldów dekomunizacji wszystkiego, co pozostaje w sprzeczności z ich ograniczonym pojmowaniem złożoności historii. Broni po prostu prawdy, jakże współcześnie wykrzywianej; i dlatego w książce jest niemało goryczy. Uzasadnionej logicznie: „(…) bo nie ze wszystkim, co dotyczy Dębicy, można się dzisiaj pogodzić”. „Powroty do zdarzeń” znużyć nikogo nie mogą, „Powroty do zdarzeń” czyta się jednym tchem. Zaś lektura ostatniego rozdziału, zatytułowanego „Wszystko minie…”, wywołuje apel: a może by tak jeden jeszcze tom? O rzeszowskich latach? I zaraz za apelem sprzeciw: nie, nie wszystko. Dzięki takim autorom jak Józef Ambrozowicz na pewno nie wszystko minie! Przetrwa to, co ważne. I wartościowe. Autor recenzji: Waldemar Bałda