Powrót do Whistle Stop

Bardzo wspominkowa, nostalgiczna książka, w której dawni (żyjący jeszcze) bohaterowie wracają pamięcią do czasów, gdy w miasteczku działała kawiarnia usytuowana przy stacji kolejowej, którą prowadziły wspólnie Ruth i Idgie. Miejsce to było sercem tej małej mieściny i scalało całą społeczność, od dzieci aż po starców. Gdy kawiarnię zamknięto, a duża część mieszkańców porozjeżdżała się po całym kraju, miejscowość praktycznie wymarła, przestała istnieć. Pokryły ją chaszcze i śmieci. Cała książka jest nawiązaniem do „Smażonych, zielonych pomidorów” i jest kontynuacją tamtej książki. Akcja toczy się współcześnie, ale mamy też retrospekcję i cofamy się do czasów, gdy Whistle Stop tętniło życiem. Mając świadomość, jak tam wszystko wyglądało kiedyś, a jak wygląda teraz, po prostu chce się wyć z rozpaczy. Ale przygotujcie się na pewną niespodziankę, związaną z tym wymarłym obecnie miejscem... Współcześnie śledzimy życie Peggy i Bunda Threeadgodge oraz ich córki Ruth i jej męża Brooksa. Bardzo barwną postacią jest również jest Evelyn Couch, która w Domu Opieki poznaje wiekową Ninny Threeadgodge i ta znajomość odmieni jej życie. Po śmierci Ninny, Evelyn skontaktuje się z Bundem jego córką. I ona z kolei odmieni ich życie. A Nina i Evelyn postanowią zrealizować wspólnie pewien projekt, który przeorganizuje życie wielu ludzi i uczyni ich szczęśliwymi. Boże, jaka piękna i ciepła jest ta cała historia. Ktoś może powiedzieć, że wszystko przesłodzone, infantylne, a dla mnie cudowne. Po to sięgam po książki tej autorki, aby otrzymać właśnie tak dużą dawkę słodyczy i zastrzyk pozytywnej energii. W takim świecie i z takimi ludźmi chciałabym żyć. Za serducho łapie ucieczka z Domu Seniora 84-letniego Buda, który wsiada w pociąg i u schyłku życia chce jeszcze raz odwiedzić znane mu z dzieciństwa miejsca w Whistle Stop. Gubi się po drodze, ląduje w szpitalu, ale jego serce wyrywa się tam, gdzie przeżył swoje najszczęśliwsze lata. Można tej książce zarzucać różne rzeczy, ale dla mnie jest piękna, ciepła, kochana i wspaniała. Jak tutaj dba się o relacje i więzi międzyludzkie, z jakim ludzie odnoszą się szacunkiem do siebie, do zwierząt. To jest świat, który w realu nie istnieje, ale jak bardzo chciałoby się żyć w takim świecie. Może kiedyś ludzie tak żyli i tak odnosili się do siebie, szczególnie w małych, zżytych społecznościach. To było niebo, a dzisiaj przyszło nam żyć w piekle pełnym jadu, nienawiści, przemocy. Dlatego z taką ochotą daję się ponieść fantazji, wyobraźni, marzeniom i chociaż na kartach książki uczestniczyć w czymś, co daje mi tyle wzruszeń i emocji. Książka ma piękne przesłanie, które mówi o tym, że warto wierzyć w marzenia, warto iść za głosem serca, jak również o tym, że w każdym wieku może spotkać nas coś pięknego, niespodziewanego. Polecam tę książkę nie tylko wielbicielom autorki, ale każdemu, kto chce przeżyć coś "ku pokrzepieniu serc" i pozytywnie nastawić się do życia, ludzi, świata. Jednak zanim sięgnie się po tę lekturę, wcześniej koniecznie trzeba przeczytać „Smażone, zielone pomidory”, aby dobrze zrozumieć treść i kontekst kontynuacji.