Powrót do praktyki. Krytyka tradycyjnych sposobów rozumienia religii i nowe idee rozwoju duchowego w myśli filozoficznej i teologicznej XIX i XX wieku

Filozofia w świecie zachodnim przez wieki traktowała religię jako dziedzinę kultury opierającą się na teoretycznym ujęciu świata. W efekcie chrześcijaństwo przestało być dla ludzi Zachodu kwestią życiowej praktyki, stając się wyłącznie abstrakcyjnym światopoglądem połączonym z zewnętrzną obrzędowością i moralnością. Tak zdeformowana religia w końcu zaczęła się chylić ku upadkowi, czego najdobitniejszym wyrazem są opustoszałe kościoły w większości państw zachodnich. W niniejszej książce grupa młodych filozofów rozwija ideę powrotu do praktyki: referuje poglądy kilku wybitnych krytyków zdeformowanego, zredukowanego do teorii chrześcijaństwa, oraz analizuje i rozwija ujęcia przywracające religię do jej właściwej roli - kształtowania całej życiowej praktyki jedności.