Powrót do Jedwabnego

Na początek mała dygresja. Oglądałam kiedyś wywiad telewizyjny, podczas którego dziennikarz starał się przyćmić zaproszonego gościa. Za wszelką cenę chciał zwrócić na siebie uwagę, przerywał, mówił o swoich odczuciach, zamiast pozwolić wypowiedzieć się bohaterowi wywiadu. Z podobną sytuacją spotkałam się w „Powrocie do Jedwabnego”. Pierwszy rozdział, czyli ponad 100 stron autor poświęcił swojej osobie i prześladowaniom, które go spotkały z powodu prowadzonych badań. Niestety, ten fragment nie przysłużył się książce, a wręcz jej zaszkodził. Jest zupełnie zbędny, zwłaszcza w takiej rozpiętości. Kilka stron wstępu załatwiłoby sprawę. Książka zdecydowanie by zyskała na wiarygodności. Zostałoby 200 stron konkretów, czyli zeznania świadków, przebieg eksterminacji, ekshumacja. Autor krok po kroku obnaża kłamstwa Grossa opublikowane w książce „Sąsiedzi” i trzeba przyznać, że robi to w przekonujący sposób. Jeśli ktoś nie czytał „Powrotu do Jedwabnego”, to polecam. Radzę jednak zacząć lekturę od 129 strony, czyli rozdziału „Niebezpieczne kłamstwa Grossa”.